Jitse Van Ballaer

Er is precies weeral een maand voorbij gevlogen. Een drukke maand, vandaar de stilte. Tijd voor wat nieuws!

Sinds haar eerste stapjes heeft Jitse een week of twee wat aangemodderd. Soms stapte ze enkele dagen achtereen helemaal niet, om dan ineens weer enkele meters af te leggen. Tot ze op een dag genoeg zelfvertrouwen had om er volledig voor te gaan. Ik denk dat het ondertussen 2 of 3 weken geleden is dat we haar nog hebben weten kruipen. Dat stappen gaat dus super vlot ondertussen, ze waagt zich af en toe zelfs al aan een loopje.

Hier zie je Jitse met haar tekening zwieren

Het is verbazingwekkend wat zo’n klein kind allemaal leert op enkele weken tijd. Jitse begrijpt echt al héél veel van wat we zeggen en kan ook al goed duidelijk maken wat ze wil met klanken en gebaren. Ze kan al zelf haar neusje snuiten, haar tandjes poetsen, met een lepeltje eten, een beetje kribbelen, … Allemaal nog vrij krakkemikkig natuurlijk, maar toch. We zijn onder de indruk.

Jitse is echt een kind van de technologie. Ze kan vlot overweg met afstandsbedieningen en gsm’s. Elke ochtend begint ze haar dag met filmpjes te bekijken en liedjes te luisteren op mijn gsm. Dat is onze enige manier om ondertussen rustig wakker te kunnen worden en nog wat te soezen terwijl ons madammeke zich amuseert. Wel een dure tactiek, want Jitse is echt zeer vlot en snel met de knopjes en stuurt, voor ik het doorheb meerdere berichtjes. Meestal zijn deze leeg, maar vorige week kreeg haar papa toch wel een mooie sms: “Zoen9″
Enniejweej, moest ’s morgens vroeg je telefoon rinkelen, het kan wel eens ons meisje zijn. Ze heeft één van mijn collega’s zo al eens uit zijn bed gebeld.

Van twee lieve vrienden kreeg Jitse voor haar verjaardag nog een nieuwe knuffel. Een hondje op precies te zijn. Met een mandje erbij en een drinkbakje, alles uit stof. Het was liefde op het eerste gezicht, want nog geen uur later wou ze haar hondje mee in bed. Sindsdien zijn ze onafscheidelijk, echte knuffelvrienden. En als we zeggen: “Jitse, ik denk dat je hondje dorst heeft. Hij moet water drinken.”. Dan steekt Jitse de kop van haar hond in zijn drinkbak. Zéér schattig en amusant!

Samen met haar hondje kan ze heel goed slapen en dat vinden wij uiteraard ook héél tof. Normaal gezien moet ik nog één keer opstaan en soms slaapt ze zelfs helemaal door.

Of wacht. Nee, dat is al weer meer dan een week geleden allemaal. We staan tegenwoordig weer 4 keer op. Ze kreeg een verkoudheid. En ze zit met doorkomende kiezen. Vooral voor haar is het heel erg zielig. Het snot dat uit haar neus druipt en 4 dikke bulten in haar mond. Ah ja, die kiezen komen allemaal tegelijk he, kei handig! Maar het zal allemaal wel weer snel beteren.

Volgende week bijvoorbeeld, want dan zitten we lekker terug in t zonneke. Zondag vertrekken we namelijk met het vliegtuig naar Italië, onze eerste reis samen! Oma, Bompa, tante Caroline, nonkel jan en tante Mélanie gaan ook mee, dus Pieter en ik kunnen haar dan ook al eens uit handen geven en met ons tweetjes eens een uitstapje maken, uitslapen of onbezorgd aan t zwembad een boekske lezen. Aaaaaaaaah!!! Héérlijk!

Ter voorbereiding heeft Jitse al flink pasta leren eten:

Ciao amici!!!

Liefste Jitse

Vandaag word je één jaar!

Vorige week overpeinsde ik mijn eerste jaar als mama. Ik vatte het zo samen: de eerste 6 weken waren de hel. De rest van het jaar was héél zwaar. En toch ben ik nooit zo gelukkig geweest. Nooit eerder heb ik zo veel liefde gevoeld. Hoe hard je ons leven ook ondersteboven hebt gezet, hoe moe je ons ook maakt: jij bent ons allergrootste geluk. Dat staat vast.

Ondertussen ben je getransformeerd van een kleine hulpeloze baby naar een speels, actief en ondeugend kindje. Je kruipt, je staat alleen recht, soms zet je al eens een stapje en je babbelt véél. Soms babbel je zelfs in de taal die ook wij spreken. Je zegt dan bijvoorbeeld “mama”. Of “papa” Of “kek!” (kijk). Of “ba” (bal). Als je een hond ziet, blaf je: “uh uh”. Als je wil drinken zeg je iets als “diede”. Ooit waagde je het om “Bumba” volledig correct uit te spreken. Je zei ook als eens “Moetie” (Musti).

Je zegt vooral “mama”. Ik vind dat leuk. Zeker toen die ochtend, toen je bij ons in bed lag, toen ik mijn ogen open deed en je me lachend aankeek. Alsof je al minuuuuuten lang lag te wachten tot ik zou wakker worden. Dat was de mooiste “mama” die ik tot nog toe gehoord heb.

Sinds 2 weken slaap je ‘s nachts terug in je eigen bed. Je sliep namelijk weer bij ons, sinds je ziekenhuisverblijf. Maar je beweegt erg veel ‘s nachts en je ligt graag ruim. Je papa en ik slapen niet zo goed als we geregeld een mep van je krijgen en we niet meer met al onze lichaamsdelen in het bed kunnen. Daarom mag je voor 5 uur ‘s morgens niet meer bij ons slapen. Het feit dat je nog elke nacht één of twee keer wakker wordt, is vermoeiend genoeg. Zeker als je dan de slaap niet meer vindt en ons anderhalf uur wakker houdt.

Hopelijk ga je ergens in je tweede levensjaar beseffen dat het deugd kan doen om de hele nacht door te slapen. Dat het mogelijk is om 8 uur aan een stuk te slapen. Dat 5 uur geen uur is om op te staan en 6 uur eigenlijk ook niet.

Ik ga je nergens toe dwingen, dat werkt niet bij jou. Je weet namelijk erg goed wat je wil. En vooral wat je NIET wil. Je kan dan ook al zeer goed “nee” schudden. Dat doe je erg hard en wild en met veel overtuiging. Ik heb nog nooit iemand woordeloos zo hard NEE weten zeggen als jij.

Toch blijf je altijd schattig. Ook als je koppig bent. Ook als je “stout” bent. Hierdoor zit ik momenteel al met een gezagsprobleem. Als ik zeg dat je iets niet mag, dan stop je eventjes en blijft me dan lachend aankijken met de meest ondeugende blik EVER. Ik kan dan mijn serieuze mimiek niet aanhouden en schiet altijd in de lach. Waarop jij beslist dat het best OK is wat je deed en ga je maar verder keukenkasten uitladen, aan de knoppen van de muziekinstallatie draaien, aan je papa’s gitaar trekken, aan schoenzolen lekken, je hoofd in de droogkast steken, boeken kapotscheuren, eten op de grond gooien, …
Maar wees gerust, wij laten je geen rotverwend trutje worden, en ooit zal je dus nog wel ferm onder je voeten krijgen van ons. Zelfs al lach je dan al je tandjes bloot.

Over die tanden. Je hebt er mee af gezien. Wij ook. Ondertussen heb je al je snijtanden al, 8 tandjes dus. Elke tand hebben wij hier serieus weten aankomen, dus wij houden ons hart al vast voor de kiezen. Gebruik ze maar goed, die tanden van je, verslijt ze maar tegen dat ze gaan uit vallen en je weer een heel nieuw gebit krijgt. Dan brengt dat toch iets op he.

Je kan er momenteel al heel goed mee eten. ‘s Morgens eet je een boterhammetje en de korst is je favoriete stukje. Borstjes gegarandeerd! Je houdt ook ontzettend veel van aardbeien en vitabis. En van steentjes. En van houten blokken.

Voor je lievelingskost heb je geen tanden nodig. Je komt namelijk nog meermaals per dag/nacht lekker aan mijn borst drinken. Dit blijft ons knuffelmomentje. Je kijkt dan recht in mijn ogen en probeert drinkend wat te brabbelen. Ik fluister dan hoeveel ik van je houd. En we lachen naar elkaar.

Sinds een paar maanden kom je ook gewoon knuffelen met ons, dat vind ik zo ongelooflijk hééééérlijk! Je pakt ons stevig vast en legt je hoofdje in onze nek. Je geeft ook kusjes. Handkusjes ook trouwens. Dan klop je met je beide handen in je eigen gezicht en zeg je “mwe!” terwijl je je armpjes terug uitstrekt. Ik denk dat het concept je nog niet helemaal duidelijk is.

Maar toch flink hoor Jitse! Je bent altijd heel flink eigenlijk. Ik heb je bijvoorbeeld nog nooit huilend moeten achterlaten in de crèche. Als we nog maar aan de deur staan begin je al te lachen van plezier. Ik moet je tegenhouden om je trui en schoentjes uit te doen, je zou zo uit mijn armen springen om al te gaan spelen. Als ik je dan nog een kusje geef en naar je zwaai kijk je al lang niet meer om. Dat doet me eigenlijk veel deugd. Ik vind het fijn dat jij het zo fijn hebt daar.

Ik ben dan voornamelijk trots op jou. Trots omdat je gerust en graag een dagje uit gaat spelen zonder je mama en papa. Trots omdat die immer vrolijke meid mijn dochter is.

Je hebt veel geleerd, Jitske, op zo’n jaar tijd. En wij ook. Maar eigenlijk ben je nog steeds dezelfde als op dag één. En wij houden nog altijd minstens even veel van jou als toen. We kunnen nog altijd eindeloos naar je blijven kijken. Je bent ons bolletje geluk.

We wensen je gigantisch veel plezier, gezelligheid en ontdekkingen toe voor je tweede jaar!

kusjes,

mama.

Toch wel even het vermelden waard: Jitse heeft vandaag haar allereerste stapjes gezet, helemaal alleen.

Het zat er al heel lang aan te komen: op 7 maanden begon ze zich op te trekken en rond te stappen aan de meubels en nu liep ze al een hele tijd vlotjes met duwwagentjes en stond ook soms al (per ongeluk) eventjes alleen.

Vandaag, totààl onverwacht en uit het niets, stapte ze van aan de salontafel naar haar papa. Het moeten zo’n 4 stapjes geweest zijn. Pieter riep uit: GIJ STAPT, GIJ STAPT ALLEEN!
Jitse glunderde, zo fier dat ze was! En wij zijn uiteraard mega, méga trots op haar.
Daarna is ze nog een keertje helemaal alleen gaan rechtstaan, zette een stapje en viel pardoes omver op haar hoofd. Ze vond dat hi-la-risch. Hierna was ze zo dolgedraaid en wild van enthousiasme dat het haar niet meer lukte om recht te blijven.

Nog veel oefenen dus, maar…. de eerste stapjes zijn gezet!

Jitse heeft de schattigste en ook de vettigste lach die ik ken. Daarom speel ik haar lievelingsspelletjes eindeloos mee, zoals gooien met het balletje… dat wordt ze noooooit beu.

Voor Jitse (en voor ons ook eigenlijk) mag de zomer eeuwig blijven duren, want ze is een echte waterrat! Heel de week staat dus al in het teken van spetterplezier: woensdag met mama naar de waterspeeltuin, donderdag met oma, zaterdag met Kobe in het zwembadje geploeterd en vandaag weer met mama én papa naar de waterspeeltuin!

Als we in het park aankomen en ze ziet alle blije gillende kindjes spelen rond de fonteintjes, dan wordt ze helemaal gek van plezier. En wij genieten van haar vrolijkheid!

Want het ging niet beter met Jitse. Zaterdag had ze geen koorts meer, maar begon ze uitslag te krijgen: eerst een beetje achter haar oren, maar zondag begon het verder door te trekken naar haar voorhoofd en haar buikje.

Pieter belde naar het ziekenhuis om te horen of het misschien een allergische reactie op de antibiotica kon zijn. Ze schatten de kans klein in, ze dachten eerder aan een virus en dat kon niet zoveel kwaad. Maar als het erger werd mochten we gerust langskomen.

Jitse kon niet meer slapen van de jeuk, ze hield het maar een half uurtje uit terwijl ze doodmoe was. Toen ik haar uit haar bedje ging halen zagen haar wangetjes vuurrood van de uitslag en vertrouwde ik het niet meer. Hop naar de spoed dus.

In het ziekenhuis waren ze niet zo ongerust over die uitslag, maar wel over het feit dat ze de eerste signalen van uitdroging vertoonde. In haar bloedwaarden was het nog niet te zien, maar haar vel bleef te lang wit als je erop duwde, haar handjes en voeten waren koud en ze had droge lippen. De dokter stelde dus toch maar een opname voor, om haar met een maagsonde te hydrateren. Via deze weg zouden we ook al snel een neus-, keel- oorarts kunnen zien, omdat haar oren ook nog steeds niet gebeterd waren. Dat was toch even wel serieus slikken… ons arm schaapje.

Die nacht was de ware hel: Jitse stond ondertussen helemaal vol rode vlekken, haar hoofde zwelde er zelfs van op. Ze kon echt niet meer slapen van de jeuk, hoe moe ze ook was. Om de tien minuten draaide ze op haar buik, ging op haar knieën zitten om dan op zeer dierlijke wijze met haar hoofd over de lakens te schuren. Elke keer nam ik haar dan op mijn buik, zodat ze terug in slaap kon vallen. Dat was eigenlijk nog wel eens leuk, zo met mijn 10 maanden oude baby op mijn buik te slapen, dat wou ze al làng niet meer! Maar het was ook zo verschrikkelijk erg om haar zo te zien afzien, de jeuk was echt ondraaglijk voor haar.

Maandag kwam onze eigen kinderarts langs en die twijfelde: een kinderziekte of allergie aan de antibiotica.. en we mochten al meteen naar de NKO-arts. Daar viel het helemaal mee, tegen alle verwachtingen in. De dokter en wij waren er door de kinderartsen al op voorbereid dat Jitse onder narcose moest worden gebracht om haar trommelvliezen te doorprikken, zodat de viezigheid kon weglopen. Maar bij het onderzoek bleek dat de ontsteking dan toch niet (meer?) zo onrustwekkend was. De dokter raadde ons wel aan om serieus te overwegen om buisje te laten plaatsen.

Terug op de pediatrie kregen we te horen dat de antibiotica werd stopgezet: de uitslag zou toch een allergische reactie zijn… Helaas at Jitse nog niet goed genoeg en moest de maagsonde nog een nacht langer blijven. Echt rottig, want die draad draait overal tussen en rond en je sleurt dus heel de dag zo’n paal mee. Jitse mocht ook niet van de kamer af, maar gelukkig sliep ze al terug beter en veel, zodat de tijd wat vooruit ging.

De tweede nacht ging heel goed. De jeuk was beter, en ze sliep als een blok. Ik heb haar zelfs in haar slaap kunnen verschonen, ze was met geen stokken wakker te krijgen! Vanmorgen mocht de sonde er eindelijk uit: FREEDOM!! Jitse was weer helemaal zichzelf en kroop/stapte luid kirrend de kamer rond en zwierde al haar speelgoed in het rond. De kinderarts kwam nog eens langs en de uiteindelijk diagnose is nu toch een kinderziekte: de 3-dagen koorts…

Deze middag heeft Jitse de laatste test met glans doorstaan: ze at bijna al haar patatjes op, ze dronk goed en dus mochten we eindelijk terug naar huis…

En nu hopen dat we dat nooit meer moeten meemaken, zo’n kindje in het ziekenhuis!

Deze keer is ‘t voor echt: Jitse is stevig ziek. Een oorontsteking die maar niet helemaal wegging is hevig doorgebroken en ze zit ondertussen al aan haar tweede antibioticakuur. Midden deze week had ze hoge koorts en tot vandaag wou ze amper eten en slapen. Daarnet heb ik haar voor het eerst in dagen zonder tegenpruttelen in haar eigen bedje gekregen… We hopen dat het snel veel beter zal zijn, want de vermoeidheid heeft bij ons alledrie weer zwaar toegeslagen.

Ze blijft ook constant tanden krijgen en ze ziet er vaak echt van af. Momenteel zitten we aan 6, maar ik zie haar 7de snijtand al zitten en volgens mij komen er ook al kiezen aan.

Bij de kinderarts is Jitse nog eens gewogen en gemeten: ze is niet veel bijgekomen, zoals ik had verwacht. Ze weegt nu 8,340 kg. Waar we wel van stonden te kijken is dat ze op anderhalve maand tijd maar liefst 4 centimeter gegroeid is!! En ik die dacht dat ik weer iets verkeerd had gedaan met de was, ik dacht dat alles gekrompen was!
Jitse is nu dus 75,5 cm groot en zit daarmee al boven het gemiddelde van 1 jaar! One fotomodel is underway…

Ondertussen hebben we ook nog het volgende geleerd:
* Jitse is een droomkind om mee op weekend te nemen met de vrienden
* Ze heeft een heilige schrik van gras. Daar zal ze zich deze zomer toch over moeten zetten!
* Alleen staan of stappen kan ze nog niet, maar aan de meubels gaat ze zeer snel en zelfverzekerd vooruit.
* Jitse is grote en hevige fan van Bumba… wij die zworen dat hier nooit studio 100 in huis ging komen hebben al zware toegevingen gedaan. Maar we blijven erbij: geen merchandising! We kijken enkel via Youtube.
* Ze is gek van hondjes en duiven. Hier op het plein ga ik soms met haar duiven opjagen, dan lopen we erachteraan tot ze wegvliegen: lachen!
* De waterspeeltuin in het park wordt een tophit deze zomer, we zijn al eens op verkenning geweest en ze vindt de fonteintjes héél leuk!
* In de handjes klappen is een ware verslaving van Jitse, ze doet het zelfs ’s nachts…
* Eten is alleen leuk als ze het zelf mag doen.
* mama en papa voederen is ook tof.
* Jitse geeft kusjes aan haar mama. Ze is zoooo lief!

En nog leuk nieuws:
We zijn vorige week haar nieuwe vriendje Adriaan gaan bewonderen en we kijken ook héél hard uit naar oktober, want dan krijgt Jitse er een nog neefje of nichtje bij. JOEPIE!

Hoe zit dat hier ondertussen? Aha, druk druk druk en altijd bezig! Vooral Jitse dan…

Ten eerste is ze van twee naar vier tandjes gegaan, de twee voorste bovenaan zijn er ein-de-lijk door sinds deze week. Een hele opluchting, want ze heeft er goed van afgezien: minder eten, minder slapen, meer zeuren… en terecht uiteraard. En knarsetanden dat ge daar meer kunt, met zo 4 stuks, héérlijk! Ik hoop dat ze dat snel beu is want mijn haar komt er van recht!

Omdat ze met haar tong telkens aan de nieuwe tanden voelde, heeft Jitse veel nieuwe klanken ontdekt. Ze kan nu eindelijk ook medeklinkers en babbelt voortaan de hele dag: mama, papa, baba, tata, kaka, nana, jaja, … SUPER schattig!

En ze heeft nog veel andere dingen bijgeleerd. Ze stapt nu vlotjes aan de meubels: van de salontafel naar de zetel en terug is haar vaste route. Sinds 2 weken kan ze ook eindelijk zelf terug gaan zitten, dus dat bespaart haar (en ons) ook weeral een grote frustratie!

Ze kan nu ook in haar handjes klappen en dat vinden wij echt overdreven schattig, ik krijg er maar niet genoeg van!!

Omdat Jitse niets liever doet dan in de kasten neuzen, hebben we voor haar een eigen schap voorzien, waar we voortaan haar boekjes zetten. Sindsdien is ze een echte boekenworm geworden, pagina’s omslaan is haar nieuwe hobby. Wij zijn ook heel blij dat ze nu eindelijk eens graag rustig op de schoot blijft zitten om een boekje te lezen…een verademing!

En dan… de grootste verrassing. Gisteren kregen we een mailtje van de Wendy:

“Nieuwtje!!
Jitse heeft vandaag ‘een tut’ ontdekt!!
Ze gaat nu overal de tutten pikken van de baby’s, met als gevolg -> groot concert van de baby’s.
Nu zetten we ze elke keer in de box en dat geeft tot gevolg -> groot concert van Jitse.
Benieuwd hoe dit gaat aflopen”

Wij vonden dat eigenlijk héél grappig en typisch Jitse, maar het is natuurlijk zowel voor de baby’tjes als voor Jitse niet zo fijn, dus besloten we maar om haar ook een tutje te geven en daar was ze blijkbaar meer dan blij mee! Ze heeft er heel de dag mee rongehost, is met het tutje in de hand (uhu) in slaap gevallen en toen ze thuis kwam zat ze te tutten alsof ze nooit anders had gedaan! Normaal wil ze altijd ONMIDDELLIJK aan de borst drinken na een dagje zonder mama en heeft ze zelfs het geduld niet tot ik mijn jas en schoenen uit heb… nu kon het haar allemaal niets meer schelen: haar tutje was prima.

Heel grappig, want wij hebben op enkele wanhopige momenten wel eens geprobeerd om haar aan een tut te krijgen, maar het is ons nooit gelukt. Ze begreep niet wat er daarmee aan moest. Nu, na bijna 9 maanden zitten we dus toch nog met een tuttertje…
Hoewel:we hebben gisteren al getest of het ons helpt tijdens de (nog steeds onderbroken) nachten en dat is niet zo, dus hier heeft het eigenlijk geen nut om haar te laten tutten en dan maken we er ook liever geen gewoonte van. Thuis zal ze hem dus waarschijnlijk nooit krijgen. Behalve op wanhopige momenten dan.

Vandaag ben ik met Jitse nog eens langs Kind en Gezin geweest voor een update van haar maten: ze is 71,5cm groot en weegt 8 kilo. Ze staat dus superstrak, maar wat wil je met zoveel actie!

Om af te sluiten en ter uwer entertainment nog twee filmpjes, van Jitse die stapt en Jitse die lol maakt:

Ze kruipt supersnel:

Voor de camera luisterde ze voor één keer wel als we zeggen dat iets niet mag. Typisch!
(Ah en let niet op de rommel enzo, wij zijn nog niet georganiseerd in onze nieuwe living en wij zijn in volle verbouwingen.)

Ze heeft het spetsen ontdekt:

Gelukkig hebben we over een dikke maand een gloednieuwe badkamer en kan Jitse in het grote bad haar gang gaan.