Van horen en duimen.
Vandaag zijn we bij Kind en Gezin geweest voor de gehoortest. Spannende onderneming, want Jitse moest daarvoor slapen en mocht niet bewegen. Echt iets voor haar… Ik ging er al van uit dat ik zeker 3 keer terug zou moeten omdat ze toch constant met haar armpjes ligt te zwaaien, zelfs in haar slaap ligt ze niet gemakkelijk stil. Maar als een engeltje lag ze heerlijk in een diepe slaap en de test was dus op nog geen minuutje geklaard! De muzikale toekomstplannen die de papa voor haar in petto heeft kunnen alvast doorgaan, want Jitse hoort perfect. Jeej!
We hebben ze ook nog maar eens laten wegen en meten, want die pamperkes worden toch wat klein. En jawel, op anderhalve week tjid is er wéér een halve kilo bij.. we zitten nu aan 4650 grammekes en 56 cm. Van de “kleinste” curve is ze op een maand tijd naar de “grootste” (of de dikste) gesprongen. Een gezellig patatje hebben wij in huis!
Alles prima dus, alleen die lastige krampjes blijven maar duren. We zullen alle drie héél blij zijn als we daar van verlost zijn…
Ze zal zichzelf heel binnenkort ook kunnen troosten, want ze heeft haar duimpje per ongeluk af en toe al ontdekt:
Prachtig dat ze de duim ontdekt. Wel iets moeilijker als ze ouder wordt, die duim kan je namelijk niet meegeven met de Sint, tenminste ik heb nooit gehoord van iemand die dat met succes deed…
Toch wel Deben! Ik geloof dat ik mijn duim aan de Sint heb gegeven. Ik was toen zes jaar geloof ik.
‘t Zou kunnen dat ik mij vergis hoor. Zal nog eens bij Sinterklaas moeten informeren wat ie juist met mijn duimen heeft gedaan.