Gelijk ne kool.
Zo groeit ons Jitse. Niet alleen qua lengte en gewicht (momenteel 4960g trouwens), maar ook qua “kunnen”. Ze wordt elke dag steviger, tovert elke dag meer schitterende lachjes, maakt elke dag meer geluidjes en is meer en meer gefascineerd door haar omgeving. Haar favoriete spelletje: mama fluit mee met de muziek van haar mobieltje.
Tot ons aller groot jolijt gaat het ondertussen ook opmerkelijk beter met de krampjes! De oorzaak is zelfs achterhaald: te grote druk op mijn pijpleidingen, dus teveel melk ineens voor zo’n klein meisje, dus veel de borst loslaten, met als gevolg: een overdaad aan lucht in haar gestel. De oplossing: even afkoppelen als de melk toeschiet en véél boertjes laten. Dat kan Jitse bijwijlen zeer luid, zo luid dat de papa een keer rechtvloog in bed en zich afvroeg “wat dat was?” De krampen beperken zich nu meestal tot de vroege ochtend, om dan – na veel gekreun, gestamp, geprot en een knalrood gezicht- het pand reejskakgewijs te verlaten. In een hoeveelheid waar pampers niet op voorzien zijn, trouwens.
Ook het slapen lukt beter, na een periode van ware terreur. Ze begint een beetje door te hebben dat wij ‘s nachts geen zin hebben om te spelen of met haar rond te huppelen. Zeker geen 2 à 3 uur lang. Voortaan wordt ze strak ingepakt, zodat haar armpjes ook niet meer wild in ‘t rond kunnen zwieren als ze slaapt en ook dat schijnt veel effect te hebben.
Je hoort het: al bij al is het dikke fun ten huize Van Ballaer. Ons Jitse is een superschattig drolleke en we zien haar doodgraag!

haha, wij doen dat hier ook, meefluiten met just hetzelfde muziekske …
Gijlie kunt nogal fluiten, gijlie. Precies den Bobbejaan himself!
‘t Is echt een drolleke.