Vier maanden is ze.
4 maanden is ons Jitske al. Over dat snel gaan enzo: dat klopt echt. Ik kan me al bijna niet meer voorstellen hoe het was om haar als pasgeboren prutske in mijn armen te houden. Hoe ze lag te kreunen en te piepen. Hoe ze nog op één arm paste als ik haar liet drinken.
Ondertussen hebben wij veel geleerd. Alledrie. We kennen elkaar, door en door, waardoor er een zekere vorm van rust weerkeert in ons leven. Ik zeg wel degelijk: een zekere vorm, want elke dag nog noem ik Jitse minstens één keer een “energiezuigerke”.
Momenteel ligt ze boven in haar eigen bedje te slapen. Dat is iets waar we sinds deze week mee bezig zijn. Voor mij was het echt té vermoeiend geworden om haar constant in mijn armen te laten slapen overdag. De behoefte om ook eens iets voor mezelf te kunnen doen of om het huishouden een beetje onder controle te krijgen werd te groot. En voor haar is het ook veel beter, want ze kan hoe langer hoe slechter slapen beneden. Het is de bedoeling dat ze leert op op zichzelf in slaap te vallen, wat tot nu toe niet echt goed lukt. 
Met geduld en als we haar tempo volgen zal het wel goed komen. Hopelijk kan ze het tegen de dag dat ze naar de crèche moet gaan, want het is mijn grote vrees dat ze het daar dan op de harde manier zal moeten leren. Ik zie het namelijk niet gebeuren dat ze daar voor elk dutje in slaap gewiegd zal worden…
Vanaf februari is het dus van dat: dan moet Jitse 4 dagen per week naar de Wendy in de crèche in Deurne. Ze moet nog zoveel leren tegen dan: alleen inslapen dus, uit een flesje drinken, flesvoeding drinken (want ik zie het niet zitten om 3 keer per dag op het werk te moeten afkolven) en ook de vaste voeding zullen we tegen dan al introduceren. En niet te vergeten: ergens een hele dag zonder mama zijn. Hopelijk valt het haar allemaal goed mee. De mama kijkt er in elk geval verschrikkelijk hard tegen op. Liefst zou ik thuisblijven tot Jitse naar school gaat, maar helaas is dat voor ons financieel niet haalbaar. Hoewel het uit noodzaak is dat ik thuis blijf tot ze 6 maanden is, vind ik het ook wel super plezant natuurlijk om constant bij elkaar te kunnen zijn en om haar zo te zien groeien.
Ondertussen probeer ik mooie filmpjes te maken van Jitse die gibbert en van Jitse die babbelt, maar de camera is nogal afleidend…
Rollen kan ze trouwens nog altijd niet. ‘t Is te zeggen: ze kan het wel, want ik heb het haar al een paar keer zien doen, maar het lijkt wel alsof ze dat alweer vergeten is. Misschien omdat ze een nieuwe ambitie heeft: rechtzitten.
En zoals je op de foto’s kan zien heeft ze er ook 2 nieuwe dikke vrienden bij: haar voetjes. Fun verzekerd!
