Vier maanden is ze.
4 maanden is ons Jitske al. Over dat snel gaan enzo: dat klopt echt. Ik kan me al bijna niet meer voorstellen hoe het was om haar als pasgeboren prutske in mijn armen te houden. Hoe ze lag te kreunen en te piepen. Hoe ze nog op één arm paste als ik haar liet drinken.
Ondertussen hebben wij veel geleerd. Alledrie. We kennen elkaar, door en door, waardoor er een zekere vorm van rust weerkeert in ons leven. Ik zeg wel degelijk: een zekere vorm, want elke dag nog noem ik Jitse minstens één keer een “energiezuigerke”.
Momenteel ligt ze boven in haar eigen bedje te slapen. Dat is iets waar we sinds deze week mee bezig zijn. Voor mij was het echt té vermoeiend geworden om haar constant in mijn armen te laten slapen overdag. De behoefte om ook eens iets voor mezelf te kunnen doen of om het huishouden een beetje onder controle te krijgen werd te groot. En voor haar is het ook veel beter, want ze kan hoe langer hoe slechter slapen beneden. Het is de bedoeling dat ze leert op op zichzelf in slaap te vallen, wat tot nu toe niet echt goed lukt. 
Met geduld en als we haar tempo volgen zal het wel goed komen. Hopelijk kan ze het tegen de dag dat ze naar de crèche moet gaan, want het is mijn grote vrees dat ze het daar dan op de harde manier zal moeten leren. Ik zie het namelijk niet gebeuren dat ze daar voor elk dutje in slaap gewiegd zal worden…
Vanaf februari is het dus van dat: dan moet Jitse 4 dagen per week naar de Wendy in de crèche in Deurne. Ze moet nog zoveel leren tegen dan: alleen inslapen dus, uit een flesje drinken, flesvoeding drinken (want ik zie het niet zitten om 3 keer per dag op het werk te moeten afkolven) en ook de vaste voeding zullen we tegen dan al introduceren. En niet te vergeten: ergens een hele dag zonder mama zijn. Hopelijk valt het haar allemaal goed mee. De mama kijkt er in elk geval verschrikkelijk hard tegen op. Liefst zou ik thuisblijven tot Jitse naar school gaat, maar helaas is dat voor ons financieel niet haalbaar. Hoewel het uit noodzaak is dat ik thuis blijf tot ze 6 maanden is, vind ik het ook wel super plezant natuurlijk om constant bij elkaar te kunnen zijn en om haar zo te zien groeien.
Ondertussen probeer ik mooie filmpjes te maken van Jitse die gibbert en van Jitse die babbelt, maar de camera is nogal afleidend…
Rollen kan ze trouwens nog altijd niet. ‘t Is te zeggen: ze kan het wel, want ik heb het haar al een paar keer zien doen, maar het lijkt wel alsof ze dat alweer vergeten is. Misschien omdat ze een nieuwe ambitie heeft: rechtzitten.
En zoals je op de foto’s kan zien heeft ze er ook 2 nieuwe dikke vrienden bij: haar voetjes. Fun verzekerd!
allez, weer een hoop vooruitzichten!
vaste voeding introduceren is leuk! veel gesmos enzo, dolle pret.
en flessenvoeding ging bij gus ook heel goed, al geef ik hem nog altijd ‘s morgens en ‘s avonds mamamelk (hij is nu 8 mnd), vooral ‘s morgens extra handig, dan moet ik niet uit mn bed … dat extra half uurtje doet het em toch wel.
Slaapt ze nu al beter overdag? Pia is overdag ook een moeilijke slaapster. Ben nu ook druk aan het oefenen met haar, maar voorlopig komt er nog maar weinig schot in de zaak…
Dat slapen dat is hier nog altijd een heel gedoe voorlopig. Ze is ziek geweest ondertussen en sindsdien slaapt ze niet meer door, heeft ze een maand lang enkel bij mij in bed willen slapen.
Nu leer ik haar stap voor stap om zelf in slaap te vallen en om in haar eigen bedje te slapen. Gezien ik tegen het “alleen laten huilen” ben, gaat dat traag en steekt er veel energie en geduld in MAAR het komt goed!
Ik leg haar gewoon naast mij in bed en laat haar dan zelf in slaap vallen. In het begin duurde dat een kwartier en zeurde en huilde ze wel wat en dan troostte ik heel de tijd door te “shhht-en”. Momenteel slaapt ze binnen de 5 minuten zonder te wenen. ‘s Nachts leg ik haar in haar bedje als ze slaapt en het gebeurt meer en meer dat ze vanzelf terug inslaapt als ze eventjes wakker wordt. Overdag laat ik haar nog gewoon in ons bed liggen tot ze haar eigen bedje beter gewoon is. Vanaf morgen ga ik dat ook weer stap voor stap doen: eerst haar bedje vlak tegen mijn bed en dan zo altijd verder en verder… Ik hoop dat het ooit helemaal vlotjes gaat en dat ik er zelfs niet meer bij moet blijven.
