Jitse Van Ballaer

Ondertussen ben ik al 2 dagen gaan werken en Jitse is SUPER flink geweest!!

Donderdag was haar oma hier om op haar te passen, dus toen was alle aandacht nog uitsluitend voor haar. Maar zo een hele dag zonder mama had ze nog nooit meegemaakt, dus het was toch al een beetje aanpassen. Geen probleem voor Jitse, ze was heel braaf en flink!

Vandaag nog een grotere dag: voor de eerste keer naar de crèche bij de Wendy. Het was heel moeilijk voor ons om haar af te zetten, maar we hebben haar gelukkig niet huilend moeten achterlaten. Ze herkende het daar direct van bij het wennen en ze was begon al meteen te lachen.

We kregen wel 9 mailtjes van de crèche en het was allemaal goed nieuws! Voor ons was het ook héél tof om zo op de hoogte gehouden te worden, een hele geruststelling.

Waar ik het hardst door ben verrast is dat Jitse er heel flink geslapen heeft. Ze werd er in bed gelegd en ging blijkbaar binnen de 10 minuutjes slapen, zonder te huilen!! Ons hard werk heeft dus enorm geloond en ik ben écht SUPER fier op Jitse dat ze dat zo goed gedaan heeft. Ze deed 3 dutjes van een uur en ik ben er zeker van dat die dutjes langer en langer worden naarmate ze het ginder beter gewoon wordt.

Het eten ging nog wat moeilijk: zowel donderdag als vrijdag heeft ze eigenlijk te weinig melk gedronken en in de crèche weigerde ze haar fruitpap. Maar we hebben er alle vertrouwen in dat ook dat snel zal beteren en dat het voor haar gewoon allemaal wat veel ineens is.

Voor de rest heeft Jitse de ogen uit haar hoofd gekeken en veel gelachen, helemaal zoals we ze kennen dus! Alleen wil ze ginder blijkbaar niet neerliggen op de speelmat, wat ze hier wel graag doet. Ze wil alleen rechtzitten en rondkijken, maar hoe zou je zelf zijn als alles helemaal nieuw is.

Een stukje uit haar eerste rapport in het over-en-weerboekje:
“Wat een goede 1ste dag! Ze is heel aandachtig voor alles wat er in haar omgeving gebeurt, alles moet ze gezien hebben. Jitse is een leuke vrolijke meid. Ze vindt het niet fijn om te liggen, ze wil steeds zitten. Alles oké. ”

En alsof dat nog niet genoeg goed nieuws is, kreeg ik vandaag definitief te horen dat mijn aanvraag om 4/5de te gaan werken goedgekeurd is! Vanaf volgend week ben ik elke woensdag thuis en moet ik Jitse dus nooit 5 dagen missen. We zullen goed moeten uitkijken met onze centen, maar dat hebben we er absoluut voor over. We vinden dat we zo een mooi evenwicht vinden voor haar: 3 dagen bij haar mama en papa, één bij oma en nog 3 om veel bij te leren bij de andere kindjes in de crèche.

Alles valt dus 100% mee, wij gaan met een gerust hart het weekend in!

Jitse, lieve Jitske, mijn meisje, konijntje, drolleke, keuteltje, mijn kleintje, schattebol, zot schaapje, gekkie, lachebekkie,

Vandaag ben je 6 maanden geworden, een half jaar is dat al! Als de tijd zo snel voorbij blijft vliegen, dan zitten we morgen aan tafel voor taart met een kaarsje erop. Zot!

Ik kan het mij al bijna niet meer voorstellen, hoe klein je was toen je geboren werd. Vorige week hield ik één van je eerste slaappakjes vast, zo eentje dat ik al klaar had liggen toen ik je nog in mijn buik droeg, zo eentje waarbij ik me niet kon voorstellen dat je al zo groot zou zijn als je geboren zou worden. En deze keer was ik verbaasd dat je daar ooit hebt in gepast, in zo’n klein pakje, allee seg. Maar ik heb er foto’s van, dus het is echt waar, het was zelfs een beetje te groot.

Jouw papa zegt soms dat wij verslaafd zijn aan elkaar. Als je weer eens enkel en alleen bij mij wil zijn. Als je weer eens enkel en alleen stopt met wenen als ik je knuffel, en niemand anders. Als je weer eens wil tutten aan mijn borst, gewoon omdat je dat gezellig vindt. Hij heeft wel gelijk denk ik, je papa, wij zijn verslaafd aan elkaar. Maar ik denk niet dat dat kwaad kan, volgens mij mag het. Je bent nog zo klein.

Tot eergisteren waren wij nooit meer dan 4 uurtjes gescheiden van elkaar. Daardoor ken ik jou door en door, van binnen en van buiten. Daardoor weet ik dat je rustig wordt als ik aan je kinnetje kriebel, of je blote beentjes streel. Daardoor weet ik dat je het uitgiert van het lachen als ik in je knietjes knijp en als ik OE-IE-OEWIE-OE roep, of als ik je doe schrikken, of als ik je laat rondvliegen, of als ik doe alsof ik je laat vallen. Met je papa kan je nog véél harder lachen. Die moet soms nog maar iets tegen je zeggen en je begint al te bulderen. Je houdt ook heel veel van je badje, want dat is quality time exclusief met je papa. Ik ga er nog jaloers op worden als ik je zelf ook alleen maar ‘s avonds zie.

Want ja, mijn meisje, die tijd breekt aan deze week. Nog één dag en dan vertrek ik ‘s morgens naar mijn werk. Om je dan gedurende 9 onuitstaanbaar lange uren niet te kunnen zien. De dag daarna doen we dat wéér. En na het weekend moeten we dat élke dag. 5 onuitstaanbaar lange dagen zonder elkaar.

Je gaat spelen bij de Wendy, met allemaal andere kindjes. Je gaat er veel leren, dat weet ik zeker. Maar wat ga ik je missen, Jitse, wat ga ik je missen. En ik wou zo graag dat ik je kon uitleggen waarom ik je dat aandoe, je zo ineens achterlaten bij vreemde mensen. En ik wou zo graag dat ik je kon uitleggen dat je papa je zéker komt ophalen en dat ik dan niet veel later thuiskom. En dat ik je dan direct bij mij neem, aan mijn borst, waar je veilig en rustig bent. En dat ik écht nog wel van je houd, dat ik niet boos op je ben ofzo.

Maar je gaat dat kunnen, na een tijdje ga je je goed voelen daar en ga je flink kunnen zijn. Je gaat veel vriendjes en vriendinnetjes hebben met wie je veel kan spelen en lachen. Je gaat speelgoed kunnen afpakken van andere kindjes. En je gaat heel hard kunnen roepen als iemand jouw speelgoed afpakt, de stouteriken!

En ik ga dat ook kunnen, zegt iedereen. Op deze moment geloof ik er niks van, maar ik zal flink zijn omdat jij ook flink gaat zijn. Afgesproken?

Dus, Jitske, laat ons morgen genieten en extra zot doen. En we denken niet aan de volgende dag. Als we donderdag wakker worden gaan we voor het eerst een beetje onze eigen weg… Spannend he!
Zolang je maar weet, en dat is de reden van deze brief, dat ik oneindig veel van je houd. Ook als ik op mijn werk zit en jij bij de Wendy.

Kusje,
Mama

Op algemeen verzoek: een update!

Het wordt inderdaad tijd, want ondertussen is er weer zoveel veranderd dat dat hier een lang epistel dreigt te worden…

Eerst en vooral: het eten. Jitse eet ondertussen héél flink fruitpap. Ze lust echt alles wat ik haar voorschotel: banaan, kiwi, pruimen, nectarine, mango, peren, appels, … en alle mogelijke mengelingen hiervan. Het is een heus gesmikkel en met een grote glimlach smeert ze alles breed uit over de tafel, lekt haar vingertjes af, … héérlijk zicht! Omdat het fruit zo vlot gaat en omdat ik hoop dat ze tegen haar crèchetijdperk ook goed groenten eet, ben ik maandag ook begonnen met groentenpap. Dat is al een heel ander paar mouwen… ranzig vindt ze dat! Na 4 dagen doet ze nog steeds niets dan walgen, kokhalzen en alles terug uitspugen. Maar we blijven volhouden en dat komt wel dik in orde. Af en toe krijgt ze een rijstwafeltje of een banaantje in de hand en als ze dan naar de crèche gaat en alles vlotjes eet gaat ze thuis haar fruit enkel nog in grote stukken krijgen.

Vervolgens: het badje. De TummyTub is hier ondertussen helemaal passé, al veel vroeger dan wij ooit hadden verwacht! Jitse vond het de laatste tijd reuzeleuk om er gewoon in recht te staan en was met geen stokken meer neer te krijgen. Van ontspanning was dus geen sprake meer, niet voor haar en niet voor haar papa die altijd het badmoment verzorgt. Dus hebben we het gewone badje terug bovengehaald en daarin laat ze zich volledig gaan. Lekker languit genieten, zabberen op haar eendje, kraaien van plezier!

Gisteren zijn we nog eens bij Kind en Gezin langs geweest voor een stel spuiten. Ze heeft er deze keer weinig last van precies en ze is er nu gelukkig vanaf tot ze één jaar wordt. Jitse werd ook weer gewogen en gemeten en ze groeit nog steeds perfect: ondertussen weegt ze 7,320 kg en is ze 68,5 cm groot. De verpleegster was ook héél erg onder de indruk van haar kunnen, want blijkbaar is ze motorisch toch wel een rappe.

Jaja, ‘t is een rappe! Omdat ze al een tiental seconden kan zitten zonder steun en omdat ze al een beetje kan kruipen! De grenzen van haar speeldeken worden dus steeds vaker overschreden, zo belandt ze al wel eens onder de salontafel of probeert ze naar mij toe te komen als ik aan tafel zit. Dit doet ze allemaal met een brede glimlach en fiere fonkels in haar oogjes! Het is zo grappig om haar op haar knietjes te zien zitten. En dan moet ze altijd héél hard nadenken over haar volgende zet. Wat wiebelen van voor naar achter en dan HUP is ze vertrokken! En soms ook niet…Dan verliest ze haar evenwicht en pokt ze met haar hoofdje op de parket.

Dit alles wordt hier binnenkort uiteraard uitgebreid geïllustreerd met foto’s en filmpjes!

Over haar slapen valt ook nog veel te vertellen, maar daar wijd ik één van de dagen een apart hoofdstuk aan. Dat hebben we namelijk wel verdiend, om daar een heel hoofdstuk over te schrijven!

Volgende week is een grote week. Maandag en dinsdag ga ik samen met Jitse een uurtje “wennen” bij de Wendy (in de crèche dus). Woensdag is onze allerlaatste dag alleen samen. Donderdag ga ik terug aan het werk en worden mijn dochter en ik voor het eerst langer dan 4 uur van elkaar gescheiden. Zoals dat elke donderdag zal zijn, blijft ze dan thuis bij haar oma. Veel aandacht en verwennerij dus! Vrijdag zal Jitse dan voor het eerst en hele dag naar de crèche gaan…

Ik geniet van onze laatste dagen samen thuis en je mag gerust weten dat ik met een heel klein hartje de dagen vooruit zie vliegen. Er zijn al veel tranen gevloeid bij het idee alleen al, dus ik denk dat het een zeer emotioneel beladen periode wordt… Maar als ik het verlossende bericht krijg dat Jitse zich goed voelt in de crèche, dat ze er goed eet en slaapt en dat ze zich amuseert, dan zal het snel beteren en dan kunnen we met een gerust gevoel beginnen wennen aan ons oud/nieuw leventje.

Wordt snel vervolgd dus!