Over … bijna alles.
Op algemeen verzoek: een update!
Het wordt inderdaad tijd, want ondertussen is er weer zoveel veranderd dat dat hier een lang epistel dreigt te worden… 
Eerst en vooral: het eten. Jitse eet ondertussen héél flink fruitpap. Ze lust echt alles wat ik haar voorschotel: banaan, kiwi, pruimen, nectarine, mango, peren, appels, … en alle mogelijke mengelingen hiervan. Het is een heus gesmikkel en met een grote glimlach smeert ze alles breed uit over de tafel, lekt haar vingertjes af, … héérlijk zicht! Omdat het fruit zo vlot gaat en omdat ik hoop dat ze tegen haar crèchetijdperk ook goed groenten eet, ben ik maandag ook begonnen met groentenpap. Dat is al een heel ander paar mouwen… ranzig vindt ze dat! Na 4 dagen doet ze nog steeds niets dan walgen, kokhalzen en alles terug uitspugen. Maar we blijven volhouden en dat komt wel dik in orde. Af en toe krijgt ze een rijstwafeltje of een banaantje in de hand en als ze dan naar de crèche gaat en alles vlotjes eet gaat ze thuis haar fruit enkel nog in grote stukken krijgen.
Vervolgens: het badje. De TummyTub is hier ondertussen helemaal passé, al veel vroeger dan wij ooit hadden verwacht! Jitse vond het de laatste tijd reuzeleuk om er gewoon in recht te staan en was met geen stokken meer neer te krijgen. Van ontspanning was dus geen sprake meer, niet voor haar en niet voor haar papa die altijd het badmoment verzorgt. Dus hebben we het gewone badje terug bovengehaald en daarin laat ze zich volledig gaan. Lekker languit genieten, zabberen op haar eendje, kraaien van plezier!
Gisteren zijn we nog eens bij Kind en Gezin langs geweest voor een stel spuiten. Ze heeft er deze keer weinig last van precies en ze is er nu gelukkig vanaf tot ze één jaar wordt. Jitse werd ook weer gewogen en gemeten en ze groeit nog steeds perfect: ondertussen weegt ze 7,320 kg en is ze 68,5 cm groot. De verpleegster was ook héél erg onder de indruk van haar kunnen, want blijkbaar is ze motorisch toch wel een rappe.
Jaja, ‘t is een rappe! Omdat ze al een tiental seconden kan zitten zonder steun en omdat ze al een beetje kan kruipen! De grenzen van haar speeldeken worden dus steeds vaker overschreden, zo belandt ze al wel eens onder de salontafel of probeert ze naar mij toe te komen als ik aan tafel zit. Dit doet ze allemaal met een brede glimlach en fiere fonkels in haar oogjes! Het is zo grappig om haar op haar knietjes te zien zitten. En dan moet ze altijd héél hard nadenken over haar volgende zet. Wat wiebelen van voor naar achter en dan HUP is ze vertrokken! En soms ook niet…Dan verliest ze haar evenwicht en pokt ze met haar hoofdje op de parket.
Dit alles wordt hier binnenkort uiteraard uitgebreid geïllustreerd met foto’s en filmpjes!
Over haar slapen valt ook nog veel te vertellen, maar daar wijd ik één van de dagen een apart hoofdstuk aan. Dat hebben we namelijk wel verdiend, om daar een heel hoofdstuk over te schrijven! 
Volgende week is een grote week. Maandag en dinsdag ga ik samen met Jitse een uurtje “wennen” bij de Wendy (in de crèche dus). Woensdag is onze allerlaatste dag alleen samen. Donderdag ga ik terug aan het werk en worden mijn dochter en ik voor het eerst langer dan 4 uur van elkaar gescheiden. Zoals dat elke donderdag zal zijn, blijft ze dan thuis bij haar oma. Veel aandacht en verwennerij dus! Vrijdag zal Jitse dan voor het eerst en hele dag naar de crèche gaan…
Ik geniet van onze laatste dagen samen thuis en je mag gerust weten dat ik met een heel klein hartje de dagen vooruit zie vliegen. Er zijn al veel tranen gevloeid bij het idee alleen al, dus ik denk dat het een zeer emotioneel beladen periode wordt… Maar als ik het verlossende bericht krijg dat Jitse zich goed voelt in de crèche, dat ze er goed eet en slaapt en dat ze zich amuseert, dan zal het snel beteren en dan kunnen we met een gerust gevoel beginnen wennen aan ons oud/nieuw leventje.
Wordt snel vervolgd dus!
