Moeilijk
De laatste weken en vooral de laatste dagen zijn een beetje moeilijk geweest. Sinds ze naar de crèche gaat heeft Jitse last van een snotneus en een hoestje. Als ze 2 dagen thuis is geweest gaat het weer beter, maar na 1 dag bij de andere kindjes begint het snotteren weer. We leggen ons er maar bij neer dat dat nog wel een poosje zo zal zijn.
In de crèche doet Jitse het héél goed. Ze speelt er heel vrolijk, kruipt de mat rond, babbelt, lacht, … Het eten gaat zoals verwacht beter en beter. Slapen doet ze er vlot, maar haar dutjes zijn maar heel kort. Ze is dus meestal wel heel moe als ze thuis komt.
Als Jitske moe is wrijft ze veel in haar oogjes en ze passeert met haar handjes dan wel eens eerst lang haar snotneus. En zo zit ze nu met 2 erg ontstoken ogen… Ze zijn gezwollen, rood en plakken vol prut en etter. Vandaag zijn we maar langs de dokter geweest, want gewoon proper houden met water hielp niet meer. Het arm schaap moet nu 3 keer per dag zalf in haar ogen krijgen.
Met haar papa en mama mag je gerust ook medelijden hebben, trouwens! Zo’n zielig ziek baby’tje slaapt immers slecht. En Jitse slaapt sowieso al totaal niet door sinds haar eerste ziekte. Wij trotseren dus uiterst korte nachten met véél onderbrekingen. Sinds ik terug ga werken is het wel echt extra zwaar geworden, ik heb soms het gevoel dat ik mezelf maar wat achterna loop.
Wij kijken hier dus allemaal uit naar de lente, wanneer snotneuzen verdwijnen en baby’s plots doorslapen!

Hoe gaat het ondertussen met Jitse? Is ze al wat beter? De snotneuzen zullen hier ook wel beginnen eens Pia naar de onthaalmoeder gaat.
Wel fijn dat ze het naar haar zin heeft in de creche.
Sinds het ziekenhuis slaapt Pia ook niet meer door. Alleen de borst kan haar dan troosten. Hopelijk slaapt ze snel weer door.