Een brief voor je verjaardag.
Liefste Jitse
Vandaag word je één jaar!
Vorige week overpeinsde ik mijn eerste jaar als mama. Ik vatte het zo samen: de eerste 6 weken waren de hel. De rest van het jaar was héél zwaar. En toch ben ik nooit zo gelukkig geweest. Nooit eerder heb ik zo veel liefde gevoeld. Hoe hard je ons leven ook ondersteboven hebt gezet, hoe moe je ons ook maakt: jij bent ons allergrootste geluk. Dat staat vast.
Ondertussen ben je getransformeerd van een kleine hulpeloze baby naar een speels, actief en ondeugend kindje. Je kruipt, je staat alleen recht, soms zet je al eens een stapje en je babbelt véél. Soms babbel je zelfs in de taal die ook wij spreken. Je zegt dan bijvoorbeeld “mama”. Of “papa” Of “kek!” (kijk). Of “ba” (bal). Als je een hond ziet, blaf je: “uh uh”. Als je wil drinken zeg je iets als “diede”. Ooit waagde je het om “Bumba” volledig correct uit te spreken. Je zei ook als eens “Moetie” (Musti).
Je zegt vooral “mama”. Ik vind dat leuk. Zeker toen die ochtend, toen je bij ons in bed lag, toen ik mijn ogen open deed en je me lachend aankeek. Alsof je al minuuuuuten lang lag te wachten tot ik zou wakker worden. Dat was de mooiste “mama” die ik tot nog toe gehoord heb.
Sinds 2 weken slaap je ‘s nachts terug in je eigen bed. Je sliep namelijk weer bij ons, sinds je ziekenhuisverblijf. Maar je beweegt erg veel ‘s nachts en je ligt graag ruim. Je papa en ik slapen niet zo goed als we geregeld een mep van je krijgen en we niet meer met al onze lichaamsdelen in het bed kunnen. Daarom mag je voor 5 uur ‘s morgens niet meer bij ons slapen. Het feit dat je nog elke nacht één of twee keer wakker wordt, is vermoeiend genoeg. Zeker als je dan de slaap niet meer vindt en ons anderhalf uur wakker houdt.
Hopelijk ga je ergens in je tweede levensjaar beseffen dat het deugd kan doen om de hele nacht door te slapen. Dat het mogelijk is om 8 uur aan een stuk te slapen. Dat 5 uur geen uur is om op te staan en 6 uur eigenlijk ook niet.
Ik ga je nergens toe dwingen, dat werkt niet bij jou. Je weet namelijk erg goed wat je wil. En vooral wat je NIET wil. Je kan dan ook al zeer goed “nee” schudden. Dat doe je erg hard en wild en met veel overtuiging. Ik heb nog nooit iemand woordeloos zo hard NEE weten zeggen als jij.
Toch blijf je altijd schattig. Ook als je koppig bent. Ook als je “stout” bent. Hierdoor zit ik momenteel al met een gezagsprobleem. Als ik zeg dat je iets niet mag, dan stop je eventjes en blijft me dan lachend aankijken met de meest ondeugende blik EVER. Ik kan dan mijn serieuze mimiek niet aanhouden en schiet altijd in de lach. Waarop jij beslist dat het best OK is wat je deed en ga je maar verder keukenkasten uitladen, aan de knoppen van de muziekinstallatie draaien, aan je papa’s gitaar trekken, aan schoenzolen lekken, je hoofd in de droogkast steken, boeken kapotscheuren, eten op de grond gooien, …
Maar wees gerust, wij laten je geen rotverwend trutje worden, en ooit zal je dus nog wel ferm onder je voeten krijgen van ons. Zelfs al lach je dan al je tandjes bloot.
Over die tanden. Je hebt er mee af gezien. Wij ook. Ondertussen heb je al je snijtanden al, 8 tandjes dus. Elke tand hebben wij hier serieus weten aankomen, dus wij houden ons hart al vast voor de kiezen. Gebruik ze maar goed, die tanden van je, verslijt ze maar tegen dat ze gaan uit vallen en je weer een heel nieuw gebit krijgt. Dan brengt dat toch iets op he.
Je kan er momenteel al heel goed mee eten. ‘s Morgens eet je een boterhammetje en de korst is je favoriete stukje. Borstjes gegarandeerd! Je houdt ook ontzettend veel van aardbeien en vitabis. En van steentjes. En van houten blokken.
Voor je lievelingskost heb je geen tanden nodig. Je komt namelijk nog meermaals per dag/nacht lekker aan mijn borst drinken. Dit blijft ons knuffelmomentje. Je kijkt dan recht in mijn ogen en probeert drinkend wat te brabbelen. Ik fluister dan hoeveel ik van je houd. En we lachen naar elkaar.
Sinds een paar maanden kom je ook gewoon knuffelen met ons, dat vind ik zo ongelooflijk hééééérlijk! Je pakt ons stevig vast en legt je hoofdje in onze nek. Je geeft ook kusjes. Handkusjes ook trouwens. Dan klop je met je beide handen in je eigen gezicht en zeg je “mwe!” terwijl je je armpjes terug uitstrekt. Ik denk dat het concept je nog niet helemaal duidelijk is.
Maar toch flink hoor Jitse! Je bent altijd heel flink eigenlijk. Ik heb je bijvoorbeeld nog nooit huilend moeten achterlaten in de crèche. Als we nog maar aan de deur staan begin je al te lachen van plezier. Ik moet je tegenhouden om je trui en schoentjes uit te doen, je zou zo uit mijn armen springen om al te gaan spelen. Als ik je dan nog een kusje geef en naar je zwaai kijk je al lang niet meer om. Dat doet me eigenlijk veel deugd. Ik vind het fijn dat jij het zo fijn hebt daar.
Ik ben dan voornamelijk trots op jou. Trots omdat je gerust en graag een dagje uit gaat spelen zonder je mama en papa. Trots omdat die immer vrolijke meid mijn dochter is.
Je hebt veel geleerd, Jitske, op zo’n jaar tijd. En wij ook. Maar eigenlijk ben je nog steeds dezelfde als op dag één. En wij houden nog altijd minstens even veel van jou als toen. We kunnen nog altijd eindeloos naar je blijven kijken. Je bent ons bolletje geluk.
We wensen je gigantisch veel plezier, gezelligheid en ontdekkingen toe voor je tweede jaar!
kusjes,
mama.
