off she went en off we go
Er is precies weeral een maand voorbij gevlogen. Een drukke maand, vandaar de stilte. Tijd voor wat nieuws!
Sinds haar eerste stapjes heeft Jitse een week of twee wat aangemodderd. Soms stapte ze enkele dagen achtereen helemaal niet, om dan ineens weer enkele meters af te leggen. Tot ze op een dag genoeg zelfvertrouwen had om er volledig voor te gaan. Ik denk dat het ondertussen 2 of 3 weken geleden is dat we haar nog hebben weten kruipen. Dat stappen gaat dus super vlot ondertussen, ze waagt zich af en toe zelfs al aan een loopje.
Hier zie je Jitse met haar tekening zwieren
Het is verbazingwekkend wat zo’n klein kind allemaal leert op enkele weken tijd. Jitse begrijpt echt al héél veel van wat we zeggen en kan ook al goed duidelijk maken wat ze wil met klanken en gebaren. Ze kan al zelf haar neusje snuiten, haar tandjes poetsen, met een lepeltje eten, een beetje kribbelen, … Allemaal nog vrij krakkemikkig natuurlijk, maar toch. We zijn onder de indruk.
Jitse is echt een kind van de technologie. Ze kan vlot overweg met afstandsbedieningen en gsm’s. Elke ochtend begint ze haar dag met filmpjes te bekijken en liedjes te luisteren op mijn gsm. Dat is onze enige manier om ondertussen rustig wakker te kunnen worden en nog wat te soezen terwijl ons madammeke zich amuseert. Wel een dure tactiek, want Jitse is echt zeer vlot en snel met de knopjes en stuurt, voor ik het doorheb meerdere berichtjes. Meestal zijn deze leeg, maar vorige week kreeg haar papa toch wel een mooie sms: “Zoen9″ 
Enniejweej, moest ‘s morgens vroeg je telefoon rinkelen, het kan wel eens ons meisje zijn. Ze heeft één van mijn collega’s zo al eens uit zijn bed gebeld.
Van twee lieve vrienden kreeg Jitse voor haar verjaardag nog een nieuwe knuffel. Een hondje op precies te zijn. Met een mandje erbij en een drinkbakje, alles uit stof. Het was liefde op het eerste gezicht, want nog geen uur later wou ze haar hondje mee in bed. Sindsdien zijn ze onafscheidelijk, echte knuffelvrienden. En als we zeggen: “Jitse, ik denk dat je hondje dorst heeft. Hij moet water drinken.”. Dan steekt Jitse de kop van haar hond in zijn drinkbak. Zéér schattig en amusant!
Samen met haar hondje kan ze heel goed slapen en dat vinden wij uiteraard ook héél tof. Normaal gezien moet ik nog één keer opstaan en soms slaapt ze zelfs helemaal door.
Of wacht. Nee, dat is al weer meer dan een week geleden allemaal. We staan tegenwoordig weer 4 keer op. Ze kreeg een verkoudheid. En ze zit met doorkomende kiezen. Vooral voor haar is het heel erg zielig. Het snot dat uit haar neus druipt en 4 dikke bulten in haar mond. Ah ja, die kiezen komen allemaal tegelijk he, kei handig! Maar het zal allemaal wel weer snel beteren.
Volgende week bijvoorbeeld, want dan zitten we lekker terug in t zonneke. Zondag vertrekken we namelijk met het vliegtuig naar Italië, onze eerste reis samen! Oma, Bompa, tante Caroline, nonkel jan en tante Mélanie gaan ook mee, dus Pieter en ik kunnen haar dan ook al eens uit handen geven en met ons tweetjes eens een uitstapje maken, uitslapen of onbezorgd aan t zwembad een boekske lezen. Aaaaaaaaah!!! Héérlijk!
Ter voorbereiding heeft Jitse al flink pasta leren eten:
Ciao amici!!!
