Jitse in Italië
Dat ging super!
Voor de vliegreis hadden we wat schrik, omdat zo’n kleintje toch niet beseft waar dat vreemde gevoel en die druk in de oren plots vandaan komt. Volledig onterecht, zo bleek toen Jitse begon te schateren bij het opstijgen. Anderhalf uur verplicht stilzitten op de schoot was wel wat moeilijker, maar al bij al viel het héél goed mee. De terugvlucht heeft ze slapend doorgebracht, (dankzij de borstvoeding!! 
) en was dus ook een meevaller.
Jitse genoot van al de aandacht van haar oma, bompa, tantes en nonkel. Ze had ook, net al ons, heel veel deugd van het mooie weer. Ik had héél graag met haar eens gezwommen, want dat hebben we nog nooit gedaan, maar daarvoor was het water in ons zwembad veel te koud. Ze was er met geen stokken in te krijgen!
We leefden ginder helemaal mee op het ritme van Jitse. Héél vroeg opstaan (meestal tussen 5 en 6), een klein ontbijtje, wat buiten spelen en de dauw al van de eetbank vegen voor het ontbijt van de familie die nog lekker lag te ronken, het zwembad proper maken, achter de poes aanhollen, uitgebreid mee ontbijten (boterhammen met choco voor Jitse) een lekker lang dutje (ons zon- en zwemmoment bij uitstek!), een uitstap, of als we daar geen zin in hadden bleven we gewoon in de tuin van ons huis spelen, lezen en zwemmen. We hebben écht geluierd en dat was helemaal wat we nodig hadden.
Jitse viel trouwens enorm in trek bij de Italianen. Overal waar we kwamen werd ze aangesproken, blijkbaar is zo’n blond kindje ginder nogal uitzonderlijk en vinden ze dat héééél mooi en schattig.
Spijtig dat het zo snel voorbij was, we hadden er alledrie gerust nog een paar weken langer willen blijven.
Voor herhaling vatbaar dus!!
