De laatste loodjes…

… die wegen echt wel het zwaarst. Nog een twee à drie weken en dan kunnen we dat baby’tje van ons eindelijk vasthouden!

Sinds vorige dinsdag zit ik lekker thuis, een aantal dagen vroeger dan voorzien. Maar gezien ik nogal veel last heb van mijn bekken en vermoeidheid, heb ik beslist maar zo snel mogelijk de rust te nemen die ik nog oh zo hard nodig zal hebben. Omdat ik nu bijna continu pijn heb, is slapen en stappen/bewegen echt moeilijk aan het worden. Stiekem werk ik nu thuis wel nog heel hard verder aan alles wat nog gebeuren moet, want het is pas wanneer mijn checklist helemaal van de baan is dat ik echt rust zal vinden denk ik. Het komt hélemaal goed!!

Onze baby stelt het trouwens super goed, nog steeds. Maandag ging ik nog eens langs de vroedvrouw: dezelfde vroedvrouw die mij hielp om Jitse op de wereld te zetten. Het was super om haar terug te zien! Ze hielp me mijn baby voelen, en zo had ik op een gegeven moment het hoofdje tussen mijn twee handen. Zo gek en leuk! Op zo’n moment ben ik toch weer mega blij met mijn keuze om niet enkel bij de gynaecoloog langs te gaan voor controle, het is totààl anders.

Ze zei wel dat het – op dat moment- een sterrenkijkertje was, of toch half en half…
Slik.
Maar ze zei ook, en dat merk ik zelf meermaals per dag, dat het absoluut nog kan draaien, dus we blijven maar gewoon rustig afwachten en we zien wel wat de bevalling ons brengt! :-)

Het ballonnetje bij de eendjes.

Gisteren mochten we alvast een bezoekje brengen aan Jitse haar toekomstige klasje. We maakten ook kennis met haar lieve juf Katrien. Jitse zit in de eendjesklas en haar zakje hangt al klaar aan het kapstokje. Zo gek om dat te zien! Ze kreeg als symbooltje de ballonnetjes. :-)

Terwijl wij wat vragen konden stellen aan de juf trok Jitse al op verkenning en amuseerde zich kei hard met al het speelgoed. We zijn nu dus veel geruster dat ze het er rap gewoon zal zijn en dat ze zich goed zal voelen in haar klas. Jitse zal als enige en als laatste kindje instappen in februari, dus ze wordt de jongste van de klas. Dit heeft uiteraard als voordeel dat de rest het dan al goed gewoon is en dat ze nét iets meer aandacht zal kunnen krijgen tijdens die eerste -misschien moeilijke- dagen.

Het zal zo snel daar zijn zeg, niet te geloven!

Het potje (3)

Joehoew!

Deze morgen vroeg Jitse in de crèche zelf om op t wc’tje pipi te doen en het lukte! Daarna hebben ze haar de hele voormiddag in een onderbroek laten rondlopen en ze had geen enkel ongelukje…

Benieuwd of de toon gezet is nu!

Het potje (2)

Het zag er allemaal zeer veelbelovend uit, een paar maanden geleden. Ik ging er al van uit dat Jitse voor of rond haar 2de verjaardag wel vanzelf zindelijk geworden zou zijn overdag, zo vlot ging dat toen al.

Maar toen had ze een accidentje en schrok daar zodanig van dat ze een hele tijd lang niet meer op het potje wilde gaan. Ik liet haar maar doen, want we hadden toch nog alle tijd van de wereld en het laatste wat ik wil is haar forceren. Een tijdje later begon ze weer super flink op het wc’tje te gaan in de crèche. Ze vroeg er zelf achter en deed meermaals per dag pipi. Dus werd ons gevraagd om eens broekjes mee te geven, zodat ze haar eens zonder pamper konden laten rondlopen om te kijken wat dat zou geven. Met het vorige accidentje in mijn achterhoofd vreesde ik een beetje dat dat nog wat vroeg was, zeker omdat ze thuis niet echt interesse had voor het potje. Maar toch: broekjes meegegeven want je weet maar nooit…Eén dag heeft dat geduurd: na een paar plasjes op de grond wou ze weer niet meer op het wc’tje!

Terug bij af dus. Nu wacht ik nog steeds tot ze zelf aangeeft dat ze er terug klaar voor is. Er zijn periodes van lichte opflakkering, dat ze wel eens een paar keer op het potje gaat zitten, maar er valt zelden nog iets in. Als ik haar zeg dat grote flinke meisje pipi en kaka doen op het potje en niet in de pamper, dan wil ze er meteen op… maar een uur later lijkt ze dat alweer vergeten en kakt ze prompt haar pamper vol. Ze komt het zelfs niet meer zeggen, als ze kaka gedaan heeft: ze haat het om verschoond te worden want dan moet ze haar spel onderbreken.

Het lijkt dus wel of ze gewoon geen tijd en zin heeft om zich bezig te houden met haar uitwerpselen. Ook denk ik dat ze het een beetje eng vindt, want vorige week deed ze wel een beetje kaka op het potje en toen begon ze te wenen omdat ze precies niet goed wist wat er gebeurde. Nochtans is ze wel héél fier als het lukt, en ze vindt het super dat ze dan mee het potje mag omkappen in de wc en mag doortrekken.

Ik weet niet goed wat ik meer kan doen. Om haar te “trainen” is het absoluut de moment niet en eigenlijk ben ik daar ook niet zo voor precies. Ik laat het dus maar zo, voorlopig, en hoop op een spontaan inzicht van haar kant. Moest dat niet komen, begin ik in december toch met een potjestraining, dat zou nog tijd genoeg moeten zijn.

Duimen maar!

twee jaar!

Liefste Jitske,

We zijn ondertussen ruim twee weken na datum, dé datum: jouw verjaardag. Je bent nu tweeeeeeeee jaar, zoals je dat zelf trots kan vertellen, worstelend met je vingertjes die het ook moeten gebaren. We hebben het kei hard gevierd, die speciale dag. Je papa en ik hadden allebei verlof en jij moest niet naar de crèche. In de namiddag bezochten we Planckendael, waar je helemaal onder de indruk was van de bizons, de giraffen en de ooievaar. En uiteraard het meest van de speeltuin.

De vrijdag erna ging je nog een dagje naar de crèche en trakteerde je met cakejes. Blijkbaar heb je er daar echt een feestje van gemaakt met je vriendinnetjes (jawel, je hebt blijkbaar echt al een kliekje vriendinnetjes!) en beslisten jullie samen om ‘s middags NIET te slapen. Hilarisch om te horen vond ik dat!

Een paar dagen later vierden we dan echt groot feest met je grootouders en je tantes en nonkels. Tante Mélanie bakte overheerlijke prachtige taarten, je kreeg véél cadeautjes en waar je nog het meest deugd van had: je liep de hele dag buiten met je neefjes en je nichtje, op je blote voeten heerlijk in het gras! Wat was het heerlijk om je zo te zien ravotten. Ooit hebben wij ook een tuin, beloofd!

De reden waarom ik hier nu pas iets voor je schrijf heeft alles te maken met de grote veranderingen die hier thuis gebeuren en te gebeuren staan. Sinds de vooravond van je verjaardag heb jij namelijk een eigen slaapkamer. Of beter: je papa en ik hebben een eigen slaapkamer en wij zijn uit de kinderkamer getrokken. We hebben enorm hard gewerkt om het zo snel mogelijk zo gezellig mogelijk te maken en daar zijn we absoluut in geslaagd. Het was super spannend, want we wisten helemaal niet hoe je zou reageren. De laatste weken voor de kamerverhuis sliep je slecht, dus we vreesden eigenlijk dat het alleen maar erger zou worden. Maar zoals al zo vaak bleek je weer enorm flexibel, veel flinker dan wij ooit durfden dromen. De eerste twee nachten waren nog wat aanpassen en sliep je de tweede helft van de nacht nog bij ons in bed. Maar sindsdien… ongewoon, nooit eerder vertoond: je slaapt élke nacht door, en beter dan ooit tevoren. Je slaapt de klok rond en bent soms zelfs nog niet wakker als wij al (moeten) opstaan! Als je wakker wordt roep je héél luid en vrolijk: MAMAAA, PAPAAAA! JITSE WAKKEEEEER!! Ik kijk er altijd al naar uit. Op je kamer staat een grote stoel, waar je met z’n tweetjes in past. Het is ondertussen je favoriete plekje in huis geworden, waar er samen met je papa of mij (of je oppas van dienst) boekjes gelezen worden onder een dekentje. “Zellig he”, zeg je dan. Héél gezellig, lieve Jitske!!

Ondertussen heb je een nieuwe favoriete persoon in je leven, zijnde onze baby. Het is verwonderlijk hoeveel je daar al mee bezig bent! Minstens tien keer per dag kom je naar me toe, moet ik mijn buik bloot maken (“mama, open doen!”) en leg je je hoofdje op onze baby. Je geeft kweeniehoeveel kusjes en aaitjes en betrekt ons baby’tje overal bij. “Kijk he, baby!”, zeg je bijna bij alles wat je doet. Je brengt speelgoed naar mijn buik, zegt dat de baby mee aan tafel moet eten, je leest boekjes voor,… Als iemand iets durft vastnemen waarvan ik ooit heb gezegd dat het voor de baby is, word je meteen heel boos: “Nee! Is van BABY!!” Fantastisch hoe’n lieve en beschermende zus je nu al bent! Het valt natuurlijk nog af te wachten in hoeverre je echt begrijpt wat er gaat gebeuren en hoe je zal reageren, maar we hebben er meer en meer vertrouwen in dat je dat super geweldig goed gaat doen!

Wat je tijdens mijn zwangerschap ook al hebt geleerd is dat je mij af en toe moet loslaten. Je begrijpt héél goed dat ik door mijn dikke buik vaak en snel moe ben en dat ik niet meer alles kan doen zoals jij dat zou willen. In het begin was dat wat moeilijk en zorgde het wel eens voor strubbelingen, maar je hebt je daar stilletjes aan bij neergelegd en bent meer en meer naar je papa toegegroeid. Echt een ongelooflijk groot verschil met vroeger. Terwijl je hem vroeger zo vaak afwees en altijd wou dat IK alles voor en met je deed, zijn jullie nu twee handen op een buik. Je vindt het super als je papa met jou boven boekjes gaat lezen en je in bed stopt, je vraagt de hele dag naar hem als hij uit werken is, hij krijgt je dikste knuffels en mag je soms zelfs troosten als je pijn of verdriet hebt! Ik vind het super! Jullie gaan nog mega veel lol hebben samen tijdens de uren die ik slijt met ons baby’tje aan de borst! :-)

Je bent dus super goed bezig Jitse, wij zijn veruit de fierste ouders met veruit de leukste, grappigste, liefste, mooiste, slimste, … dochter van heel de wereld en omstreken. Ik wens je een geweldig derde levensjaar toe!!!

Dikke kus,
mama

_DSC0305