Jitse zit hééééééél graag in de Tummytub. We moeten haar laten zitten tot het water een beetje koud wordt, anders wordt ze heel boos als we haar eruit halen. Wij vinden dat niet zo erg, want het is heerlijk om haar zo te zien genieten van haar badje!
…besloot Jitse dat ze voortaan zelf wel beslist wanneer de nekspiertraining gedaan is:
Nekspiertraining is saai. Ze houdt dat hoofd wel 15 minuten recht, weet je.
Zo groeit ons Jitse. Niet alleen qua lengte en gewicht (momenteel 4960g trouwens), maar ook qua “kunnen”. Ze wordt elke dag steviger, tovert elke dag meer schitterende lachjes, maakt elke dag meer geluidjes en is meer en meer gefascineerd door haar omgeving. Haar favoriete spelletje: mama fluit mee met de muziek van haar mobieltje.
Tot ons aller groot jolijt gaat het ondertussen ook opmerkelijk beter met de krampjes! De oorzaak is zelfs achterhaald: te grote druk op mijn pijpleidingen, dus teveel melk ineens voor zo’n klein meisje, dus veel de borst loslaten, met als gevolg: een overdaad aan lucht in haar gestel. De oplossing: even afkoppelen als de melk toeschiet en véél boertjes laten. Dat kan Jitse bijwijlen zeer luid, zo luid dat de papa een keer rechtvloog in bed en zich afvroeg “wat dat was?” De krampen beperken zich nu meestal tot de vroege ochtend, om dan – na veel gekreun, gestamp, geprot en een knalrood gezicht- het pand reejskakgewijs te verlaten. In een hoeveelheid waar pampers niet op voorzien zijn, trouwens.
Ook het slapen lukt beter, na een periode van ware terreur. Ze begint een beetje door te hebben dat wij ‘s nachts geen zin hebben om te spelen of met haar rond te huppelen. Zeker geen 2 à 3 uur lang. Voortaan wordt ze strak ingepakt, zodat haar armpjes ook niet meer wild in ‘t rond kunnen zwieren als ze slaapt en ook dat schijnt veel effect te hebben.
Je hoort het: al bij al is het dikke fun ten huize Van Ballaer. Ons Jitse is een superschattig drolleke en we zien haar doodgraag!
Vandaag zijn we bij Kind en Gezin geweest voor de gehoortest. Spannende onderneming, want Jitse moest daarvoor slapen en mocht niet bewegen. Echt iets voor haar… Ik ging er al van uit dat ik zeker 3 keer terug zou moeten omdat ze toch constant met haar armpjes ligt te zwaaien, zelfs in haar slaap ligt ze niet gemakkelijk stil. Maar als een engeltje lag ze heerlijk in een diepe slaap en de test was dus op nog geen minuutje geklaard! De muzikale toekomstplannen die de papa voor haar in petto heeft kunnen alvast doorgaan, want Jitse hoort perfect. Jeej!
We hebben ze ook nog maar eens laten wegen en meten, want die pamperkes worden toch wat klein. En jawel, op anderhalve week tjid is er wéér een halve kilo bij.. we zitten nu aan 4650 grammekes en 56 cm. Van de “kleinste” curve is ze op een maand tijd naar de “grootste” (of de dikste) gesprongen. Een gezellig patatje hebben wij in huis!
Alles prima dus, alleen die lastige krampjes blijven maar duren. We zullen alle drie héél blij zijn als we daar van verlost zijn…
Ze zal zichzelf heel binnenkort ook kunnen troosten, want ze heeft haar duimpje per ongeluk af en toe al ontdekt:
Het gebeurt steeds vaker dat Jitse wakker is, zonder te eten. Die tijd vult ze voornamelijk met:
protten laten, geeuwen, beetje lachen, vrolijk rondkijken, kreunen en duwen, armpjes zwaaien, beentjes zwaaien, beetje zeuren, beetje huilen, haar O-mondje (zoooo schattig!) laten zien (als haar pamper uit is, merk je dat ze op die momenten plast of kaka doet bij de weg) , …
Groot was onze verbazing (en ook die van de vroedvrouw) toen ons Jitse daarnet gewogen werd. Ze is op een week tijd maar liefst 600g bijgekomen! Volgens mij ben ik haar gewoon aan het overvoeden!
Jitse heeft ondertussen ook al bijna een week last van enorme krampen. Waarschijnlijk vraagt ze als troost extra te drinken, omdat het zuigen voor haar de pijn verzacht. De vroedvrouw denkt aan een koemelkallergie, dus ik mag weer op “dieet”. Net nu ik alles terug dacht te mogen eten, moet ik nu nog harder opletten dan tijdens de zwangerschap. Maar als het ons Jitske helpt, met veel plezier natuurlijk. Over een week zouden haar krampen over moeten zijn, zo niet moeten we verder zoeken hoe het komt dat ze er zoveel last van heeft.
Het goede nieuws is dat ik haar nu ‘s nachts niet meer om de 3 uur moet wekken, dus als Jitse hiermee akkoord gaat, kunnen we hopelijk snel 5 uur achter elkaar slapen. Die rust is in elk geval meer dan welkom op deze moment…
Verder is het ongelooflijk hoe sterk ons meisje is en hoe lang ze haar hoofdje al kan rechthouden. Ze heeft haar spieren natuurlijk ook altijd ferm getraind in de buik!
Op dit moment zijn we nog lekker zwanger en wachten we in spanning op de geboorte van ons dochtertje. Tot nog toe zijn wij – buiten de gynaecoloog, enkele vroedvrouwen en een dame van bij de bank- de enigen die weten dat het een meisje wordt. Nog minder mensen weten dat ons meisje Jitse zal heten. Het is héél grappig hoe sommige mensen er rotsvast van overtuigd zijn dat het een jongen is en hoe er hevig gespeculeerd wordt, maar wij houden de lippen stevig op elkaar!
Terwijl we wachten op ons wondertje, wordt onze slaapkamer in sneltempo gereed gemaakt, wordt hier grondig gepoetst aan een minder snel tempo, worden kleertjes gewassen en wordt er vooral veel gefantaseerd over de toekomst.
Hoe zal ze eruit zien? Zou ze al veel haar hebben? Welke kleur dan? En hoe zou ze lachen? Hoe klinkt haar stem? We zijn zo benieuwd en beginnen stilletjes aan een beetje ongeduldig te worden! Liefst nog een weekje wachten, zodat de schilder- en vloerwerken in de kamer helemaal zijn afgerond en dan zijn we helemaal klaar voor ons Jitske!
