Daarstraks in de auto, ineens, vanuit het niets:
Appetien
Laaaatetien
paatje op
hamhamham
Ons Jitske kan zingen, jawel. En ze is er fier op. Uit haar kwebbel klinkt plots non-stop appelsienlaatuzien. En glunderen dat ze doet!
Ze wordt al zo groot, ons klein meisje.
Zaterdagochtend, zeven uur. Spelend in de living, zoals gewoonlijk. Ons Jitske komt met haar pluchen hond aandraven, want ‘alles wat het hondje doet, is grappig’. Het knuffeldier is haar grote liefde, haar steun en toeverlaat, haar grapjas, haar held. Want het hondje kan àlles en stelt nooit teleur.
Dus maakt het hondje een grote toren van Duplo, ververst het hondje een kakpamper (zonder daarbij de poten te bevuilen), maakt het hondje een kleurrijke tekening met wasco’s, laadt het hondje het afwasmachien uit, smeert het hondje een boterham met choco, maakt het hondje een puzzel, leest het hondje een boek met flapjes, doet het hondje een paard na en maakt het hondje een kunstwerk met steeknageltjes. Ge leest het goed: een hond die met steeknageltjes speelt op zaterdagochtend tussen zeven en acht. Dàt vindt onze dochter grappig. En als het hondje moe is, dan wordt ons Jitske boos.
Vandaag heb ik de vraag durven stellen: “Is het hondje daar eigenlijk wel handig genoeg voor?”. Het antwoord kwam zonder aarzelen en was duidelijk: “ja papa, hondje”.
Ik haal diep adem.
Het hondje blaast een ballon op en legt er een knoop in.
Jitse giert van het lachen. Met haar naïeve vader wellicht.
Na twee weken stilte, een uitgebreide update ter uwer entertainment.
Jitse, het leven zoals het is.
Onlangs zijn we nog eens langs de kinderkeuring gepasseerd. U kent dat wel. Meten, wegen, groot nazicht. Alles was vrij goed. Jitse is nog altijd enorm sterk. Na “we zullen eens kijken of ze haar hoofdje al een beetje kan opheffen”, deed ze zes pushups. Knappe prestatie voor een kind van twee maand oud. Twee maand al. Hola, dat vliegt voorbij.
Maar goed, Kind en Gezin dus. De dokteres merkte een lichte hartruis op en gaf ons de raad om dit goed op te volgen. Volgens betrouwbare bronnen (lees: Google) komt dit wel vaker voor, en verdwijnt dit in veel gevallen ook spontaan. We maakten er ons dan ook niet nodeloos ongerust over, maar toch. Het blijft het hart van je kind.
Vorige week zijn we langs de kinderarts geweest voor verder onderzoek. Na een luisterbeurt stelde die ons meteen gerust. Jitse heeft geen hartruis. Haar hart klopt gewoon… hard. En dat kan geen kwaad, verre van zelfs. Het is een sterk hart. Alleen trekt het zo goed samen dat het sommige dokters van de wijs brengt.
De kinderarts heeft ook een echografie gedaan en gaf daarbij uitvoerig uitleg. Opnieuw was zijn besluit: sterk en gezond. Hebt gij al eens een kinderhart vanbinnen gezien? Wij wel. Jitse heeft het schoonste hart van de wereld en omstreken. Minstens.
Voor de rest is alles pampergeur en maneschijn. Soms nog iets te veel maneschijn, maar het kon erger. De laatste tijd beleven we meer en meer nachten in blokken van 5 à 6 uur. Voor niet-ouders: ja dat is lang.
Soms ook iets te veel pampergeur, trouwens. Wij dachten dat het een grap was dat baby’s tot aan de nek konden kakken. Niet dus. Ook bij Jitse hing er stront aan de knikker. Iemand een idee hoe je dit ooit proper krijgt?
Om af te sluiten, nog twee tips voor toekomstige ouders. Gratis en voor niks.
Tip één: als uw baby niet graag in bad gaat, koop dan een TummyTub. Dat is écht lollig.
Tip twee: als uw kind zichzelf ‘s nacht wakker houdt met arm- en beengezwaai, koop dan een slaapzak van Puckababy. Het werkt echt.
Vermoeiende dagen ten huize Van Ballaer want Jitse deed wat lastig. Volgens de boekskes heet dat de ‘groeispurt’. Knip- en plakwerk van de website van Kind en Gezin:
Klopt allemaal wel. Gelukkig lijkt het ergste nu weer voorbij.
Slaapwel!
Eerst en vooral: hartelijk bedankt voor alle gelukswensen en geschenken waarmee iedereen ons overstelpt heeft. Kom gerust eens langs om een glas te drinken op Jitse. Er staat hier ook nog een berg suikerbonen in onze living en die moeten hier dringend weg, want anders eet ik ze allemaal zelf op. Gewoon even vooraf naar ons bellen of mailen.
Jitse doet het ondertussen prima. Ze drinkt nu ongeveer om de drie uur aan de borst en voor de rest slaapt ze vooral. Wat een leven. Momenteel weegt ons meisje 3160 gram, dus op vier dagen tijd is ze weer 140 gram bijgekomen. Ze heeft zelfs al een klein papbuikje gekregen.
Haar darmflora werkt ook optimaal en ze weet ons steeds te verrassen met de tijdstippen waarop ze haar kleine en grotere boodschappen doet. Bijvoorbeeld: net nà het verfrissende badje of net nadat we haar een nieuwe pamper hebben gegeven. Een goed gevoel voor humor.
*haalt de vochtige doekjes alweer boven*
Vandaag stonden Jitse en mama in De Standaard, naar aanleiding van de week van de borstvoeding.
Je kan het hele artikel nalezen op de website van de krant ofwel kan je hier een pdf-versie downloaden.
Na een dieet van slapen en drinken en acht uur onder de zonnebank, was Jitse gisterenavond opnieuw wat beter op krachten. Van de 300 gram die ze de eerste drie dagen verloren heeft, kwam er op de vierde dag alweer 100 gram bij. Onze dochter is een flinke drinker!
Om half vijf mochten we gisteren naar huis vertrekken. Beetje spannend wel. Ons huis is nog steeds in werfstadium, dus moesten we nog snel een en ander reorganiseren om enkele kamers “babyvriendelijk” maken.
Jitse zelf ligt er niet van wakker en de eerste nacht is dan ook vlot verlopen. Zojuist is de vroedvrouw ons thuis komen bezoeken voor een checkup, en ons meisje is alweer 170 gram bijgekomen. Dus: 270 gram op twee dagen! Nog twintig gram te gaan en dan zitten we weer op het geboortegewicht. Dat is goed nieuws, want nu mogen we om de drie uur borstvoeding geven!
Onze nachtrust is daar bijzonder blij mee.
Drie dagen oud, en onze dochter ligt al onder de zonnebank.
Dat belooft voor later!
Zondagavond om 18u35 is Jitse geboren! Een gezond meisje van 50 cm groot en 3043 gram. Een schattig pluimpje.
Ondertussen stellen we het allemaal goed. Jitse drinkt vrij vlot aan de borst, mama is wat moe maar intens gelukkig en papa heeft de eerste vuile pampers al ververst. Uiteraard is iedereen welkom om ons te bezoeken in’t Sint-Vincentiusziekenhuis op kamer 212, of later (na een seintje) bij ons thuis.
