Jitse Van Ballaer

Liefste Jitske,

We zijn ondertussen ruim twee weken na datum, dé datum: jouw verjaardag. Je bent nu tweeeeeeeee jaar, zoals je dat zelf trots kan vertellen, worstelend met je vingertjes die het ook moeten gebaren. We hebben het kei hard gevierd, die speciale dag. Je papa en ik hadden allebei verlof en jij moest niet naar de crèche. In de namiddag bezochten we Planckendael, waar je helemaal onder de indruk was van de bizons, de giraffen en de ooievaar. En uiteraard het meest van de speeltuin.

De vrijdag erna ging je nog een dagje naar de crèche en trakteerde je met cakejes. Blijkbaar heb je er daar echt een feestje van gemaakt met je vriendinnetjes (jawel, je hebt blijkbaar echt al een kliekje vriendinnetjes!) en beslisten jullie samen om ‘s middags NIET te slapen. Hilarisch om te horen vond ik dat!

Een paar dagen later vierden we dan echt groot feest met je grootouders en je tantes en nonkels. Tante Mélanie bakte overheerlijke prachtige taarten, je kreeg véél cadeautjes en waar je nog het meest deugd van had: je liep de hele dag buiten met je neefjes en je nichtje, op je blote voeten heerlijk in het gras! Wat was het heerlijk om je zo te zien ravotten. Ooit hebben wij ook een tuin, beloofd!

De reden waarom ik hier nu pas iets voor je schrijf heeft alles te maken met de grote veranderingen die hier thuis gebeuren en te gebeuren staan. Sinds de vooravond van je verjaardag heb jij namelijk een eigen slaapkamer. Of beter: je papa en ik hebben een eigen slaapkamer en wij zijn uit de kinderkamer getrokken. We hebben enorm hard gewerkt om het zo snel mogelijk zo gezellig mogelijk te maken en daar zijn we absoluut in geslaagd. Het was super spannend, want we wisten helemaal niet hoe je zou reageren. De laatste weken voor de kamerverhuis sliep je slecht, dus we vreesden eigenlijk dat het alleen maar erger zou worden. Maar zoals al zo vaak bleek je weer enorm flexibel, veel flinker dan wij ooit durfden dromen. De eerste twee nachten waren nog wat aanpassen en sliep je de tweede helft van de nacht nog bij ons in bed. Maar sindsdien… ongewoon, nooit eerder vertoond: je slaapt élke nacht door, en beter dan ooit tevoren. Je slaapt de klok rond en bent soms zelfs nog niet wakker als wij al (moeten) opstaan! Als je wakker wordt roep je héél luid en vrolijk: MAMAAA, PAPAAAA! JITSE WAKKEEEEER!! Ik kijk er altijd al naar uit. Op je kamer staat een grote stoel, waar je met z’n tweetjes in past. Het is ondertussen je favoriete plekje in huis geworden, waar er samen met je papa of mij (of je oppas van dienst) boekjes gelezen worden onder een dekentje. “Zellig he”, zeg je dan. Héél gezellig, lieve Jitske!!

Ondertussen heb je een nieuwe favoriete persoon in je leven, zijnde onze baby. Het is verwonderlijk hoeveel je daar al mee bezig bent! Minstens tien keer per dag kom je naar me toe, moet ik mijn buik bloot maken (“mama, open doen!”) en leg je je hoofdje op onze baby. Je geeft kweeniehoeveel kusjes en aaitjes en betrekt ons baby’tje overal bij. “Kijk he, baby!”, zeg je bijna bij alles wat je doet. Je brengt speelgoed naar mijn buik, zegt dat de baby mee aan tafel moet eten, je leest boekjes voor,… Als iemand iets durft vastnemen waarvan ik ooit heb gezegd dat het voor de baby is, word je meteen heel boos: “Nee! Is van BABY!!” Fantastisch hoe’n lieve en beschermende zus je nu al bent! Het valt natuurlijk nog af te wachten in hoeverre je echt begrijpt wat er gaat gebeuren en hoe je zal reageren, maar we hebben er meer en meer vertrouwen in dat je dat super geweldig goed gaat doen!

Wat je tijdens mijn zwangerschap ook al hebt geleerd is dat je mij af en toe moet loslaten. Je begrijpt héél goed dat ik door mijn dikke buik vaak en snel moe ben en dat ik niet meer alles kan doen zoals jij dat zou willen. In het begin was dat wat moeilijk en zorgde het wel eens voor strubbelingen, maar je hebt je daar stilletjes aan bij neergelegd en bent meer en meer naar je papa toegegroeid. Echt een ongelooflijk groot verschil met vroeger. Terwijl je hem vroeger zo vaak afwees en altijd wou dat IK alles voor en met je deed, zijn jullie nu twee handen op een buik. Je vindt het super als je papa met jou boven boekjes gaat lezen en je in bed stopt, je vraagt de hele dag naar hem als hij uit werken is, hij krijgt je dikste knuffels en mag je soms zelfs troosten als je pijn of verdriet hebt! Ik vind het super! Jullie gaan nog mega veel lol hebben samen tijdens de uren die ik slijt met ons baby’tje aan de borst!

Je bent dus super goed bezig Jitse, wij zijn veruit de fierste ouders met veruit de leukste, grappigste, liefste, mooiste, slimste, … dochter van heel de wereld en omstreken. Ik wens je een geweldig derde levensjaar toe!!!

Dikke kus,
mama

Liefste Jitske,

Je bent nu anderhalf en manneke manneke manneke toch, wat ben ik trots op jou!
De laatste maanden heb je weer zo veel geleerd, je verbaast me bijna elke dag wel met iets nieuws. Je kan een bal tekenen, je drinkt uit een echte grote beker, je zet je eigen muts op en doet je sjaal aan, je roept “allé!” als we iets gaan doen of ergens naar vertrekken, je kan op je poep de trap afgaan (zo vaak achter elkaar dat je er blauwe billetjes van krijgt), je speelt met steeknageltjes, je oefent elke dag om te springen en héél soms krijg je per ongeluk je beide voetjes tegelijk omhoog, je praat véél en duidelijk en maakt al piepkleine zinnetjes.

Je hondje is en blijft je mega grote held. Hij is écht je allerdikste vriend. Jullie spelen samen zeer levendige rolspelletjes. Soms ruik je aan je hondje en vind je dat hij stinkt. Dan heeft hij kakka gedaan en leg je hem op je verzorgingskussen en probeer je hem een pamper aan te doen. Hij mag drinken uit je beker en van je flesje melk ‘s avonds.
Je hondje moet overal mee naartoe: in de auto, naar de crèche, naar bed, naar de winkel,… Hij moet àl je spelletjes meedoen: ballonnen opblazen, autootjes naar je toe duwen, ballen gooien, torens maken, mee oefenen om te springen, mee kleuren, … Het enige waar je tot nog toe gelukkig niet om vraagt is om hem mee in bad te nemen.

Dan mag immers je popje mee. Je wast haar haartjes en haar gezichtje, als een echt lief moedertje. In bad speel je ook met een lege bus badschuim. Daaruit haal je zalf om aan je gezichtje te smeren en je doet er “psshht psshht” mee onder je oksels. Deodorant! Je doet alles na wat je ons ziet doen.

Je vindt het dan ook onuitstaanbaar dat je in de keuken niet altijd alles helemaal mee kan volgen. Zolang je mee op het aanrecht mag zitten kijken, als we groenten wassen, schillen en snijden ben je tevreden. Jij mag dan de gesneden groenten in potjes doen, wat je erg leuk vindt. Maar eens de potten op het vuur staan en het dus te gevaarlijk is om jou mee op het aanrecht te zetten en ik niet de armen vrij heb om je mee in de potten te laten kijken, dan knettert het in je hoofd en word je héél erg boos! Geen enkel afleidingsmanoeuvre helpt: je blijft boos tot je mee mag kijken en eigenlijk ook nog tot je aan tafel mag en EINDELIJK van al dat lekkers mag proeven.

Boos zijn kan je heel goed. Je stampt en flappert met je armen en roept en tiert en huilt. Je gaat soms op je knietjes zitten en bonkt met je hoofd op de grond. Je doet dat zo zachtjes dat het onmogelijk pijn kan doen, zo slim ben je uiteraard wel. Je kijkt dan of ik het zeker gezien heb, maar uiteraard doe ik dan alsof dat niet het geval is en dàn word je pas woest! Heerlijk! Het beste is dat je dat enkel bij mij doet en je grootmoeders geloven dus niet dat je zo’n driftkikker kan zijn. Slimmerik!

Gelukkig blijf je vooral een grote lachebek, mijn gibbergat. Wat geniet ik ervan om samen met je te ravotten, rond te kruipen, te rollebollen, te kriebelen, … Als jij dan zo hard lacht dat je in mijn mond kwijlt en ik daardoor slappe lach krijg en jij dus ook… dan geniet ik zo hard van de peuter die je bent.

Of ‘s morgens, als je na een heerlijk lange, ononderbroken nacht goedgezind wakker wordt en niet de behoefte voelt om direct te huilen om gepakt te worden. Als je dan begint te fluisteren tegen je hondje over mama en papa en slapen, dan geniet ik zo hard van de peuter die je bent. Je bent om op te eten als je fluistert, je bereikt dan echt het toppunt van je schattigheid!

Ah, en ik zou het nog bijna vergeten te zeggen: je drinkt NIET meer aan de borst. Al een tijdje dronk je enkel nog ‘s ochtends, maar je verloor langzaam maar zeker je interesse. Tot je er zelf niet meer achter vroeg en tot ik besloot het dan ook niet meer voor te stellen. Na enkele dagen heb ik nog eens gevraagd of je wou drinken en dat wou je. Maar toen je mijn borst zag bekeek je die alsof je nog er nog nooit in je leven één had gezien. Alsof je op enkele dagen tijd 17 maanden borstvoeding totaal vergeten was. Dat vond ik wel grof, eigenlijk. Maar goed, ik ben ergens ook wel blij dat we die fase nu volledig voorbij zijn en vooral dat we die op jouw tempo hebben kunnen afsluiten. Het was reuzegezellig, Jitske.

Verder stel ik voor dat je het komende jaar wat kalm aan doet. Blijf nog maar wat klein. Voor je het weet moet je naar school en ik krijg nu al een krop ik mijn keel als ik denk aan die dag dat ik je voor het eerst in je klasje moet achterlaten bij allemaal nieuwe kindjes en een nieuwe juf of meester.

Kalm aan, alsjeblief!

Dikke kus,

mama

Liefste Jitse

Vandaag word je één jaar!

Vorige week overpeinsde ik mijn eerste jaar als mama. Ik vatte het zo samen: de eerste 6 weken waren de hel. De rest van het jaar was héél zwaar. En toch ben ik nooit zo gelukkig geweest. Nooit eerder heb ik zo veel liefde gevoeld. Hoe hard je ons leven ook ondersteboven hebt gezet, hoe moe je ons ook maakt: jij bent ons allergrootste geluk. Dat staat vast.

Ondertussen ben je getransformeerd van een kleine hulpeloze baby naar een speels, actief en ondeugend kindje. Je kruipt, je staat alleen recht, soms zet je al eens een stapje en je babbelt véél. Soms babbel je zelfs in de taal die ook wij spreken. Je zegt dan bijvoorbeeld “mama”. Of “papa” Of “kek!” (kijk). Of “ba” (bal). Als je een hond ziet, blaf je: “uh uh”. Als je wil drinken zeg je iets als “diede”. Ooit waagde je het om “Bumba” volledig correct uit te spreken. Je zei ook als eens “Moetie” (Musti).

Je zegt vooral “mama”. Ik vind dat leuk. Zeker toen die ochtend, toen je bij ons in bed lag, toen ik mijn ogen open deed en je me lachend aankeek. Alsof je al minuuuuuten lang lag te wachten tot ik zou wakker worden. Dat was de mooiste “mama” die ik tot nog toe gehoord heb.

Sinds 2 weken slaap je ‘s nachts terug in je eigen bed. Je sliep namelijk weer bij ons, sinds je ziekenhuisverblijf. Maar je beweegt erg veel ‘s nachts en je ligt graag ruim. Je papa en ik slapen niet zo goed als we geregeld een mep van je krijgen en we niet meer met al onze lichaamsdelen in het bed kunnen. Daarom mag je voor 5 uur ‘s morgens niet meer bij ons slapen. Het feit dat je nog elke nacht één of twee keer wakker wordt, is vermoeiend genoeg. Zeker als je dan de slaap niet meer vindt en ons anderhalf uur wakker houdt.

Hopelijk ga je ergens in je tweede levensjaar beseffen dat het deugd kan doen om de hele nacht door te slapen. Dat het mogelijk is om 8 uur aan een stuk te slapen. Dat 5 uur geen uur is om op te staan en 6 uur eigenlijk ook niet.

Ik ga je nergens toe dwingen, dat werkt niet bij jou. Je weet namelijk erg goed wat je wil. En vooral wat je NIET wil. Je kan dan ook al zeer goed “nee” schudden. Dat doe je erg hard en wild en met veel overtuiging. Ik heb nog nooit iemand woordeloos zo hard NEE weten zeggen als jij.

Toch blijf je altijd schattig. Ook als je koppig bent. Ook als je “stout” bent. Hierdoor zit ik momenteel al met een gezagsprobleem. Als ik zeg dat je iets niet mag, dan stop je eventjes en blijft me dan lachend aankijken met de meest ondeugende blik EVER. Ik kan dan mijn serieuze mimiek niet aanhouden en schiet altijd in de lach. Waarop jij beslist dat het best OK is wat je deed en ga je maar verder keukenkasten uitladen, aan de knoppen van de muziekinstallatie draaien, aan je papa’s gitaar trekken, aan schoenzolen lekken, je hoofd in de droogkast steken, boeken kapotscheuren, eten op de grond gooien, …
Maar wees gerust, wij laten je geen rotverwend trutje worden, en ooit zal je dus nog wel ferm onder je voeten krijgen van ons. Zelfs al lach je dan al je tandjes bloot.

Over die tanden. Je hebt er mee af gezien. Wij ook. Ondertussen heb je al je snijtanden al, 8 tandjes dus. Elke tand hebben wij hier serieus weten aankomen, dus wij houden ons hart al vast voor de kiezen. Gebruik ze maar goed, die tanden van je, verslijt ze maar tegen dat ze gaan uit vallen en je weer een heel nieuw gebit krijgt. Dan brengt dat toch iets op he.

Je kan er momenteel al heel goed mee eten. ‘s Morgens eet je een boterhammetje en de korst is je favoriete stukje. Borstjes gegarandeerd! Je houdt ook ontzettend veel van aardbeien en vitabis. En van steentjes. En van houten blokken.

Voor je lievelingskost heb je geen tanden nodig. Je komt namelijk nog meermaals per dag/nacht lekker aan mijn borst drinken. Dit blijft ons knuffelmomentje. Je kijkt dan recht in mijn ogen en probeert drinkend wat te brabbelen. Ik fluister dan hoeveel ik van je houd. En we lachen naar elkaar.

Sinds een paar maanden kom je ook gewoon knuffelen met ons, dat vind ik zo ongelooflijk hééééérlijk! Je pakt ons stevig vast en legt je hoofdje in onze nek. Je geeft ook kusjes. Handkusjes ook trouwens. Dan klop je met je beide handen in je eigen gezicht en zeg je “mwe!” terwijl je je armpjes terug uitstrekt. Ik denk dat het concept je nog niet helemaal duidelijk is.

Maar toch flink hoor Jitse! Je bent altijd heel flink eigenlijk. Ik heb je bijvoorbeeld nog nooit huilend moeten achterlaten in de crèche. Als we nog maar aan de deur staan begin je al te lachen van plezier. Ik moet je tegenhouden om je trui en schoentjes uit te doen, je zou zo uit mijn armen springen om al te gaan spelen. Als ik je dan nog een kusje geef en naar je zwaai kijk je al lang niet meer om. Dat doet me eigenlijk veel deugd. Ik vind het fijn dat jij het zo fijn hebt daar.

Ik ben dan voornamelijk trots op jou. Trots omdat je gerust en graag een dagje uit gaat spelen zonder je mama en papa. Trots omdat die immer vrolijke meid mijn dochter is.

Je hebt veel geleerd, Jitske, op zo’n jaar tijd. En wij ook. Maar eigenlijk ben je nog steeds dezelfde als op dag één. En wij houden nog altijd minstens even veel van jou als toen. We kunnen nog altijd eindeloos naar je blijven kijken. Je bent ons bolletje geluk.

We wensen je gigantisch veel plezier, gezelligheid en ontdekkingen toe voor je tweede jaar!

kusjes,

mama.

Jitse, lieve Jitske, mijn meisje, konijntje, drolleke, keuteltje, mijn kleintje, schattebol, zot schaapje, gekkie, lachebekkie,

Vandaag ben je 6 maanden geworden, een half jaar is dat al! Als de tijd zo snel voorbij blijft vliegen, dan zitten we morgen aan tafel voor taart met een kaarsje erop. Zot!

Ik kan het mij al bijna niet meer voorstellen, hoe klein je was toen je geboren werd. Vorige week hield ik één van je eerste slaappakjes vast, zo eentje dat ik al klaar had liggen toen ik je nog in mijn buik droeg, zo eentje waarbij ik me niet kon voorstellen dat je al zo groot zou zijn als je geboren zou worden. En deze keer was ik verbaasd dat je daar ooit hebt in gepast, in zo’n klein pakje, allee seg. Maar ik heb er foto’s van, dus het is echt waar, het was zelfs een beetje te groot.

Jouw papa zegt soms dat wij verslaafd zijn aan elkaar. Als je weer eens enkel en alleen bij mij wil zijn. Als je weer eens enkel en alleen stopt met wenen als ik je knuffel, en niemand anders. Als je weer eens wil tutten aan mijn borst, gewoon omdat je dat gezellig vindt. Hij heeft wel gelijk denk ik, je papa, wij zijn verslaafd aan elkaar. Maar ik denk niet dat dat kwaad kan, volgens mij mag het. Je bent nog zo klein.

Tot eergisteren waren wij nooit meer dan 4 uurtjes gescheiden van elkaar. Daardoor ken ik jou door en door, van binnen en van buiten. Daardoor weet ik dat je rustig wordt als ik aan je kinnetje kriebel, of je blote beentjes streel. Daardoor weet ik dat je het uitgiert van het lachen als ik in je knietjes knijp en als ik OE-IE-OEWIE-OE roep, of als ik je doe schrikken, of als ik je laat rondvliegen, of als ik doe alsof ik je laat vallen. Met je papa kan je nog véél harder lachen. Die moet soms nog maar iets tegen je zeggen en je begint al te bulderen. Je houdt ook heel veel van je badje, want dat is quality time exclusief met je papa. Ik ga er nog jaloers op worden als ik je zelf ook alleen maar ‘s avonds zie.

Want ja, mijn meisje, die tijd breekt aan deze week. Nog één dag en dan vertrek ik ‘s morgens naar mijn werk. Om je dan gedurende 9 onuitstaanbaar lange uren niet te kunnen zien. De dag daarna doen we dat wéér. En na het weekend moeten we dat élke dag. 5 onuitstaanbaar lange dagen zonder elkaar.

Je gaat spelen bij de Wendy, met allemaal andere kindjes. Je gaat er veel leren, dat weet ik zeker. Maar wat ga ik je missen, Jitse, wat ga ik je missen. En ik wou zo graag dat ik je kon uitleggen waarom ik je dat aandoe, je zo ineens achterlaten bij vreemde mensen. En ik wou zo graag dat ik je kon uitleggen dat je papa je zéker komt ophalen en dat ik dan niet veel later thuiskom. En dat ik je dan direct bij mij neem, aan mijn borst, waar je veilig en rustig bent. En dat ik écht nog wel van je houd, dat ik niet boos op je ben ofzo.

Maar je gaat dat kunnen, na een tijdje ga je je goed voelen daar en ga je flink kunnen zijn. Je gaat veel vriendjes en vriendinnetjes hebben met wie je veel kan spelen en lachen. Je gaat speelgoed kunnen afpakken van andere kindjes. En je gaat heel hard kunnen roepen als iemand jouw speelgoed afpakt, de stouteriken!

En ik ga dat ook kunnen, zegt iedereen. Op deze moment geloof ik er niks van, maar ik zal flink zijn omdat jij ook flink gaat zijn. Afgesproken?

Dus, Jitske, laat ons morgen genieten en extra zot doen. En we denken niet aan de volgende dag. Als we donderdag wakker worden gaan we voor het eerst een beetje onze eigen weg… Spannend he!
Zolang je maar weet, en dat is de reden van deze brief, dat ik oneindig veel van je houd. Ook als ik op mijn werk zit en jij bij de Wendy.

Kusje,
Mama