Jitse kent haar kleurtjes tegenwoordig: blauw, rood, groen, geel, oranje, wit, paars en bruin.
En handig dat dat is, er gaat zowaar een nieuwe wereld voor ons open! Gisteren kwam ze papier vragen en kon ik gewoon op mijn stoel blijven zitten en haar een beetje instructies geven: “Kijk maar eens in jouw kast, in die groene bak. Daarin zit een gele blok papier. Kleur die maar helemaal vol!”
Waarop Jitse een vrolijke “Oké!” repliceerde en haar gangen ging.
Goed he, goed goed goed! En soms ook wat minder goed, gelijk dat bij iedereen gaat denk ik?
De zwangerschap verloopt nog altijd prima, met ons baby’tje is alles dik in orde. Ik heb zeker niet te klagen, maar de het is toch wel zwaarder dan toen ik zwanger was van Jitse. Mijn buik is qua omvang vergelijkbaar met 39 weken Jitse, en ik heb nu nog 9 weken te gaan! SLIK! Daarbij komt dat ik nu veel minder rust heb, veel meer moet heffen (Jitse wil vaak nog gepakt worden en ik pak haar ook nog héél graag eens goed vast) en dat ik verschrikkelijk slecht slaap. Onze baby is wel weer heerlijk beweeglijk en daar geniet ik dan super hard van in de uren dat ik wakker lig!
Jitse begint meer en meer te begrijpen wat er te gebeuren staat en dat is soms echt heel schattig. Ze stopt een bal onder haar truitje, zegt dat er een baby in zit en aait haar bolle buikje. Ze komt bij mij zitten, zegt dat ik een mooie dikke buik heb en aait de baby. Als ze iets vindt in huis waarvan wij zeggen dat het voor de baby is, dan komt ze dat aan mijn buik geven en probeert het erbij te stoppen. Ik heb haar ook al vaak verteld dat we samen voor de baby gaan zorgen en zo nu en dan komt ze dan weer tegen mij zeggen wat we dan allemaal gaan doen: badje geven, andere pamper aandoen enzo… En ze weet ook al dat de baby uit de buik gaat komen en dan aan mama’s borstjes gaat drinken!
Dat laatste heeft haar interesse voor mijn borsten weer opgeflakkerd. Als we samen in bad zitten, wil ze altijd eens proeven. Ik laat haar maar doen, want de vroedman had ons al verteld dat het zou kunnen dat Jitse ook terug zou willen drinken na de geboorte. Ze probeert dus af en toe te proeven, maar eigenlijk weet ze helemaal niet meer juist hoe dat ook weer werkte en het blijft dus bij heel kort eens tutten. Ik ben wel heel benieuwd wat dat nog gaat geven!
Voor de rest gaat het met Jitse ook prima! We zijn 2 weken terug nog eens langs Kind en Gezin geweest en de conclusie blijft dezelfde: groot en mager, zoals haar vader. De dokters stonden versteld van haar kunnen en vooral van haar gebabbel. Ze spreekt echt al heel goed, maar dat wisten wij uiteraard al een hele tijd. Onze dochter tatert de hele dag door en kan echt al hele verhalen vertellen. Ze doet uitspraken als: ” Opstaan, mama en papa, ‘t is tijd! Deken weg!”, “Plakker aan kleine teen doen, doet pijn, zéker weten!” Er valt al eens een “salut!’, “tot ziens!”, wat zo grappig is om uit haar mond te horen komen. Ze noemt ons vaak mama Dorien en papa Pieter, omdat ze hoort dat wij elkaar bij naam noemen. Als Jitse van de crèche komt, dan vertelt ze met welke kindjes ze heeft gespeeld en wie er allemaal stout geweest is. Als we haar mogen geloven is Kobe elke dag stout en moet die altijd in de hoek.
Liedjes zingen kan ze ook verbazingwekkend goed, echt van begin tot einde zingt ze mee! Dringend tijd voor nog eens een fimpje eigenlijk.
Haar interesses gaan de laatste weken vooral naar kleuren, schilderen en kleien. Als ze nog tijd over heeft maakt ze puzzels (van 4 stukjes kan ze helemaal alleen) en ze leest nog altijd heel graag boekjes. Als het mooi weer is trekken we naar de zandbak of de waterspeeltuin en dan haalt ze echt haar hartje op. Deze week is Jitse al enorm teleurgesteld geweest dat we niet buiten konden spelen door de regen.
Natuurlijk komen er ook hele lastige momenten kijken bij haar leeftijd. Enkele weken terug werd ze plots heel lastig, wou niet meer slapen (behalve bij ons in bed), drama’s alom hier. ‘t Was dus weer wat zoeken, maar nu hebben we haar avondritueel wat aangepast en is het weer veel beter. Vorig weekend is ze ziek geweest,dus er zal ook wel iets gewrongen hebben waarschijnlijk, zoals een kies of 2. Ondertussen heeft ze veel bijgeslapen en is ze gelukkig weer veel beter gezind.
We tellen ondertussen af naar haar tweede verjaardagsfeestje, want over welgeteld 12 dagen wordt onze meid al 2 jaar!!! Daarover binnenkort meer dus…
Ons verlof in t buitenland zit erop voor dit jaar. We zaten een weekje in Frankrijk. Hoe het daar ging?… met ups en downs, eerlijk gezegd.
De lange rit met de auto, daar hadden we schrik voor, maar het viel uiteindelijk allemaal super goed mee. De heenrit deden we in twee stukken en we overnachtten dus één keer in een hotel. Dat was voor Jitse wel een beetje moeilijk, ze begreep echt niet wat de bedoeling was van heel dat gedoe. Haar in slaap krijgen ging dus moeizaam, maar voor de rest ging het echt heel vlotjes. Mits een incidentje de tweede dag, waarbij 2 rozijntjes in één neusgat werden gestopt, hebben we geen problemen gehad. Uiteraard waren we goed voorbereid, met onder andere een DVD speler voor in de auto, maar die werd altijd pas helemaal op het einde van de dag bovengehaald. Ondertussen kent Jitse ook alle liedjes van Kapitein Winokio uit haar hoofd en ze is een enorme fan. Pieter en ik mogen nu niet meer kiezen welke muziek we luisteren in de auto. Onze dochter roept meteen: “NEEEEEE, ANDERE muziek! KAPITEIN opzetten!!!”
De vakantie zelf was soms heel fijn en soms ook niet. Het weer was niet super: de eerste twee dagen lekker warm en veel zon, dan een dag regen van ‘s ochtends tot ‘s avonds en de dagen erna waren wat wisselvallig. Te koud om te zwemmen en te zonnen. En Jitse was eigenlijk even wisselvallig als het weer. Soms was ze superblij en superbraaf, maar andere momenten had ze vreselijke peuterkuren. Niets mee aan te vangen dan. Nochtans hebben we echt naar haar ritme geleefd, geen dutjes overgeslagen enzo, maar dat leek niet veel uit te maken.
Wel altijd een winner: het hondje van de eigenaars van ons verblijf: Fifi, “Wifi” genaamd door Jitse. En mee patatjes uitdoen in de hof. En besjes plukken.
Op de terugrit gedroeg ze zich dan weer als een droomkindje, waardoor we na 300 km besloten om het in één keer te doen. We reden dus van 9u ‘s morgens tot half 8 ‘s avonds met 3 korte stopjes onderweg. Jitse heeft nog geen 2 uur slapend doorgebracht, dus je kan je inbeelden hoe ongelooflijk flink wij haar vonden de rest van de tijd. Slechts een half uurtje heeft ze gezeurd. En de DVD’s werden pas om 17u bovengehaald. Al teerde ze wel al van 2 uur voordien op onze belofte dat ze “straks TV mocht kijken”.
Een paar foto’s en een filmpje van de vakantie:
Jitse zwom voor het allereerst in een zwembad (vorige vakantie was het water véél te koud en kreeg ik haar er niet mee in). Het was dus de ook eerste keer dat ik met haar zwom. “Leuk hé!” (hoewel ik het NOG leuker vond toen ik haar uit dat zitje haalde en ik met haar kleine lijfje tegen mij aan door het water baadde.)
Meehelpen in den hof:
Met “Wifi” de hond:
Met de traktor rijden. Haar kempenroots komen naar boven:
Besjes plukken:
Papa geniet van zijn slapende dochter:
Er moesten dringend zwangere foto’s gemaakt worden (deed ik bij Jitse elke week en nu had ik er nog geen…!) Hier 25,5 weken ver:
Jitse over haar broer of zus gezwierd:
De omgeving was er super mooi. Een wandelingske aan ons verblijf:
Maar er waren ook netels. Zo kreeg Jitse voor het eerst een rood handje met héél veel witte stipjes…
En we leerden haar hoe een fototoestel werkt:
PS: kindjesvel verbrandt ook nog nà 5 uur ‘s avonds. De eerste dag totaal niet bij stil gestaan, gezien dat hier nog nooit eerder een probleem opleverde, waardoor Jitse al meteen met knalrode bovenrug, schoudertjes en borstkas rondliep. Een rotslechte mama voelde ik mij. We hebben ons lesje geleerd!
Jitse en ik trokken voor een logementje naar Oma en Bompa in Turnhout, zodat Pieter ongestoord kon verder werken in ons huis. Momenteel slapen we nog steeds met ons drietjes in de kinderkamer en daar kan echt niets of niemand meer bij, dus moet de tweede slaapkamer in juni klaar zijn. Zo heeft Jitse nog de tijd om te wennen aan een eigen kamer, ruim voor de baby er is.
Er werd véél chocolade geraapt bij oma en bompa, en ook bij Make en Pake (maar toen was ik helaas mijn fototoestel vergeten).
Uiteraard werd er dus ook véél chocolade gegeten
Jitse maakt mooie tekeningen in de tuin
En ze ging wild in het zwembadje
We maakten ook nog een fotootje om in te kaderen
Ikzelf genoot van de rust. Ik sliep alleen in een kamer, alleen in een bed en sliep dus eindelijk nog eens ongestoord. Doorslapen lukte nog steeds niet, maar goed… het deed deugd!
Ons Jitske, daar valt wat over te zeggen de laatste tijd. En gezien ik haar blog niet echt onderhouden heb de laatste maanden weet ik bijgod niet meer waar te beginnen. Waardoor ik het schrijven maar blijf uitstellen… inderdaad, vicieuze cirkel en al.
Soit. Groot nieuws: we hebben een school voor Jitse!!! Gezien wij in Antwerpen wonen is dat iets om te vieren, dat kan ik je verzekeren. Er zijn namelijk nog véél kindjes die nergens terecht kunnen op dit moment. We kregen onze derde keuze toegewezen, wat we wel hadden verwacht, dus we zijn echt heel blij en opgelucht. Het schooltje is hier nog geen 500 meter vandaan, ze hebben een prachtige kloostertuin, een nieuwbouw voor de kleuters en keilieve juffen… we zien absoluut het wel zitten daar.
Die eerste schooldag, die zal er rap zijn want wat gaat super snel en wat- wordt-ons-Jitske groot! Letterlijk ook absoluut. Ze is zelfs goed bijgekomen ineens en weegt nu meer dan 11 kilo, hoera hoezee! Haar haartjes zijn op enkele weken tijd hard gegroeid, met (soms) heerlijke krulletjes erin en nu draagt ze dus ook af en toe een speldje of wil ze een staartje. Een echt mooi meisje (dat kan ze zelf ook erg zelfverzekerd zeggen)! Ze is er énorm fier op en wij vinden haar uiteraard het toppunt van schattigheid.
Wat ook zeer schattig en vermakelijk is, is haar gekwetter. Hele verhalen kan ze vertellen en ze zegt àlles na. Alles. Wij hebben een papegaai in huis, I tell you. Ze begrijpt SUPER veel en kan zichzelf al heel goed uitdrukken. Momenteel noemt ze wel alle oude of kalende mensen “Opa” (zoals haar overgrootvader) en alle mevrouwen zijn ook een meneer, wat soms gênant is, want ze roept en wijst en dus naar iedereen.
Thuis speelt Jitske héél graag met haar popjes. Ze moeten meestal slapen, dus ze krijgen kusjes, worden met veel liefde ondergestopt, ze worden gewiegd en er wordt voor gezongen. Na 10 seconden moeten ze terug opstaan en dan begint het weer opnieuw. Er is geen twijfel over mogelijk dat Jitse een heel lieve en toegewijde zus wordt.
Andere favoriete bezigheden zijn: duplo (we gaan altijd voor de hoogste toren van de wereld), springen van gestapelde grondpuzzelstukken, naar de wipwap gaan in de speeltuin, in de zandbak spelen, soep maken met haar keukengerei. Ze kan soms ook echt heel lang aan haar tafeltje zitten met haar wasco’s en kribbelt het ene blad na het andere vol. Een heerlijkheid om haar bezig te zien.
Uiteraard is Jitse lang niet altijd even schattig en heeft ze ook geregeld zeer uitgesproken peuterkuren. Ze deelt bevelen uit, roept “NEE MAMA NEE” of “NEE PAPA NEE” als wij iets doen wat haar niet aanstaat en ze wordt héél boos of verdrietig als ze haar goesting niet krijgt. Meestal volstaat het gelukkig om haar gedachten op iets anders te zetten, maar soms is het toch echt wel vermoeiend en kan het een serieuze domper zijn op ons humeur hier thuis.
Maar laat er geen twijfel over bestaan: over het algemeen is ze heel gemakkelijk en superlief. Ons grootste geluk, een heerlijkheid in huis! Als ons tweede een beetje op haar lijkt, mogen we ons beider pollekes kussen. Al hoop ik op stiekem op een net iets vlottere doorslaper
Sinds enkele weken kwam Jitse soms zeggen dat ze kaka moest doen. ‘t Is te zeggen: “kaka gedaan” betekent tegenwoordig ofwel dat het inderdaad al gebeurd is, maar dus steeds vaker dat het nog moet komen. Daarom beslisten we om het potje eens boven te halen en haar dan op zo’n momenten eens op te zetten, als ze dat wou.
Dat potje is een groot succesnummer, zo blijkt. Jitse zit er dolgraag op en is er met geen stokken meer af te krijgen. Er huppelt hier dus vaak eentje in haar blote kont rond…spannend zo met parketvloer.
Maar het is niet omdat ze er graag en veel op zit dat er ook veel gebeurt en ik ging er al vanuit dat het nog héél lang ging duren voor er effectief een druppel pipi in zou vallen. Vandaag, echter, besloot Jitse het dan maar eens ineens deftig te doen en legde haar eerste kakje in het potje!!
Wij uiteraard door het dolle heen en zo fier als iets, terwijl zij ons verdwaasd aankeek zo van “gaan jullie nu compleet gek worden omdat ik gekakt heb ofwat?”
Zo dus:
En totaal iets anders, maar zo reuze schattig: ik vond nog een grappig filmpje op de kodak waar ik héél hard mee heb moeten lachen. Jitse had een walnoot gekregen in het winkeltje op de hoek en als je er mee schudde dan hoorde je iets…
Onze nieuwe badkamer is nog niet helemaal af, maar we konden niet meer wachten:
vandaag mocht Jitske voor het eerst in ons nieuwe grote bad.
Ze vond het héérlijk!
We hebben het water laten afkoelen tot 35° en toen vond ze het nog altijd geen tijd om eruit te komen. En toen we de stop eruit haalden en ze dus als een visje op het droge zat, wou ze er nòg niet uit! Groot drama dus bij het afdrogen.
En we hoorden haar zelfs al “met twee woorden spreken”:
* Daaa papa
* hmmm lekke
* Tex ma! (Tex, in de mand!, tegen de hond van oma en bompa. Daarna krijgt ie een koeka)
Jitse kan ook al flink dierengeluiden nadoen. Ze kent een leeuw, een hond, een poes, een aap, een koe, een kip… en een trein. Ze doet dat op bevel en wij vinden dat KEI schattig.
Ze zingt héél graag liedjes, meestal murmelt ze zo wat mee, maar de klanken en melodie komen meestal toch al goed overeen.
