Jitse Van Ballaer

Jitse is voortaan écht geen baby meer. Ze is groot. Haar kwebbel staat nooooooit stil, ze leest boeken, zit in de zetel en op stoeltjes. Ze doet ook nog maar één dutje per dag.

Sinds deze week eet Jitse ook alles en altijd helemaal alleen. Hulp wordt niet gewaardeerd. Integendeel. Als we haar bordje even terug goed willen zetten of de lepel goed in haar hand willen stoppen, wordt ze WOEST. Ze doet het alleen. Uiteraard staat haar fijne motoriek nog niet op punt, dus na haar eetmoment mag ik heel de vloer kuisen en kunnen haar kleren de was in. Maar toch, we zijn heel fier dat ze het al zo goed kan. En we hebben ook geen keuze meer natuurlijk, want ze eet NIET als wij haar proberen te voederen.

We vonden dat het dan ook stilaan tijd werd dat haar speelhoek hier thuis grondig veranderde. Voor een park en een speeldeken is ze echt te groot geworden. Dus verhuisden we alles naar de zolder, en kwamen er een tafeltje en stoeltjes in de plaats. En bakken waar ze elke dag al haar speelgoed uit kan rommelen.

Jitse ligt zonder enig vermoeden boven te slapen, dus we zijn héél benieuwd hoe ze zal reageren als ze straks beneden komt en haar nieuwe speelhoek ziet!!

Zo ziet het er nu uit:

Dat ging super!

Voor de vliegreis hadden we wat schrik, omdat zo’n kleintje toch niet beseft waar dat vreemde gevoel en die druk in de oren plots vandaan komt. Volledig onterecht, zo bleek toen Jitse begon te schateren bij het opstijgen. Anderhalf uur verplicht stilzitten op de schoot was wel wat moeilijker, maar al bij al viel het héél goed mee. De terugvlucht heeft ze slapend doorgebracht, (dankzij de borstvoeding!! ) en was dus ook een meevaller.

Jitse genoot van al de aandacht van haar oma, bompa, tantes en nonkel. Ze had ook, net al ons, heel veel deugd van het mooie weer. Ik had héél graag met haar eens gezwommen, want dat hebben we nog nooit gedaan, maar daarvoor was het water in ons zwembad veel te koud. Ze was er met geen stokken in te krijgen!

We leefden ginder helemaal mee op het ritme van Jitse. Héél vroeg opstaan (meestal tussen 5 en 6), een klein ontbijtje, wat buiten spelen en de dauw al van de eetbank vegen voor het ontbijt van de familie die nog lekker lag te ronken, het zwembad proper maken, achter de poes aanhollen, uitgebreid mee ontbijten (boterhammen met choco voor Jitse) een lekker lang dutje (ons zon- en zwemmoment bij uitstek!), een uitstap, of als we daar geen zin in hadden bleven we gewoon in de tuin van ons huis spelen, lezen en zwemmen. We hebben écht geluierd en dat was helemaal wat we nodig hadden.

Jitse viel trouwens enorm in trek bij de Italianen. Overal waar we kwamen werd ze aangesproken, blijkbaar is zo’n blond kindje ginder nogal uitzonderlijk en vinden ze dat héééél mooi en schattig.

Spijtig dat het zo snel voorbij was, we hadden er alledrie gerust nog een paar weken langer willen blijven.
Voor herhaling vatbaar dus!!

Jitse heeft de schattigste en ook de vettigste lach die ik ken. Daarom speel ik haar lievelingsspelletjes eindeloos mee, zoals gooien met het balletje… dat wordt ze noooooit beu.