Aan iedereen die jitsevanballaer.be in de feedreader heeft zitten:
Wij zijn verhuisd!
De place to be is voortaan http://www.sloddervosjes.be/
Ge ziet het goed: meervoud. Jitse is grote zus geworden.
Het zag er allemaal zeer veelbelovend uit, een paar maanden geleden. Ik ging er al van uit dat Jitse voor of rond haar 2de verjaardag wel vanzelf zindelijk geworden zou zijn overdag, zo vlot ging dat toen al.
Maar toen had ze een accidentje en schrok daar zodanig van dat ze een hele tijd lang niet meer op het potje wilde gaan. Ik liet haar maar doen, want we hadden toch nog alle tijd van de wereld en het laatste wat ik wil is haar forceren. Een tijdje later begon ze weer super flink op het wc’tje te gaan in de crèche. Ze vroeg er zelf achter en deed meermaals per dag pipi. Dus werd ons gevraagd om eens broekjes mee te geven, zodat ze haar eens zonder pamper konden laten rondlopen om te kijken wat dat zou geven. Met het vorige accidentje in mijn achterhoofd vreesde ik een beetje dat dat nog wat vroeg was, zeker omdat ze thuis niet echt interesse had voor het potje. Maar toch: broekjes meegegeven want je weet maar nooit…Eén dag heeft dat geduurd: na een paar plasjes op de grond wou ze weer niet meer op het wc’tje!
Terug bij af dus. Nu wacht ik nog steeds tot ze zelf aangeeft dat ze er terug klaar voor is. Er zijn periodes van lichte opflakkering, dat ze wel eens een paar keer op het potje gaat zitten, maar er valt zelden nog iets in. Als ik haar zeg dat grote flinke meisje pipi en kaka doen op het potje en niet in de pamper, dan wil ze er meteen op… maar een uur later lijkt ze dat alweer vergeten en kakt ze prompt haar pamper vol. Ze komt het zelfs niet meer zeggen, als ze kaka gedaan heeft: ze haat het om verschoond te worden want dan moet ze haar spel onderbreken.
Het lijkt dus wel of ze gewoon geen tijd en zin heeft om zich bezig te houden met haar uitwerpselen. Ook denk ik dat ze het een beetje eng vindt, want vorige week deed ze wel een beetje kaka op het potje en toen begon ze te wenen omdat ze precies niet goed wist wat er gebeurde. Nochtans is ze wel héél fier als het lukt, en ze vindt het super dat ze dan mee het potje mag omkappen in de wc en mag doortrekken.
Ik weet niet goed wat ik meer kan doen. Om haar te “trainen” is het absoluut de moment niet en eigenlijk ben ik daar ook niet zo voor precies. Ik laat het dus maar zo, voorlopig, en hoop op een spontaan inzicht van haar kant. Moest dat niet komen, begin ik in december toch met een potjestraining, dat zou nog tijd genoeg moeten zijn.
Duimen maar!
Zaterdagochtend, zeven uur. Spelend in de living, zoals gewoonlijk. Ons Jitske komt met haar pluchen hond aandraven, want ‘alles wat het hondje doet, is grappig’. Het knuffeldier is haar grote liefde, haar steun en toeverlaat, haar grapjas, haar held. Want het hondje kan àlles en stelt nooit teleur.
Dus maakt het hondje een grote toren van Duplo, ververst het hondje een kakpamper (zonder daarbij de poten te bevuilen), maakt het hondje een kleurrijke tekening met wasco’s, laadt het hondje het afwasmachien uit, smeert het hondje een boterham met choco, maakt het hondje een puzzel, leest het hondje een boek met flapjes, doet het hondje een paard na en maakt het hondje een kunstwerk met steeknageltjes. Ge leest het goed: een hond die met steeknageltjes speelt op zaterdagochtend tussen zeven en acht. Dàt vindt onze dochter grappig. En als het hondje moe is, dan wordt ons Jitske boos.
Vandaag heb ik de vraag durven stellen: “Is het hondje daar eigenlijk wel handig genoeg voor?”. Het antwoord kwam zonder aarzelen en was duidelijk: “ja papa, hondje”.
Ik haal diep adem.
Het hondje blaast een ballon op en legt er een knoop in.
Jitse giert van het lachen. Met haar naïeve vader wellicht.
Dat ging super!
Voor de vliegreis hadden we wat schrik, omdat zo’n kleintje toch niet beseft waar dat vreemde gevoel en die druk in de oren plots vandaan komt. Volledig onterecht, zo bleek toen Jitse begon te schateren bij het opstijgen. Anderhalf uur verplicht stilzitten op de schoot was wel wat moeilijker, maar al bij al viel het héél goed mee. De terugvlucht heeft ze slapend doorgebracht, (dankzij de borstvoeding!! 
) en was dus ook een meevaller.
Jitse genoot van al de aandacht van haar oma, bompa, tantes en nonkel. Ze had ook, net al ons, heel veel deugd van het mooie weer. Ik had héél graag met haar eens gezwommen, want dat hebben we nog nooit gedaan, maar daarvoor was het water in ons zwembad veel te koud. Ze was er met geen stokken in te krijgen!
We leefden ginder helemaal mee op het ritme van Jitse. Héél vroeg opstaan (meestal tussen 5 en 6), een klein ontbijtje, wat buiten spelen en de dauw al van de eetbank vegen voor het ontbijt van de familie die nog lekker lag te ronken, het zwembad proper maken, achter de poes aanhollen, uitgebreid mee ontbijten (boterhammen met choco voor Jitse) een lekker lang dutje (ons zon- en zwemmoment bij uitstek!), een uitstap, of als we daar geen zin in hadden bleven we gewoon in de tuin van ons huis spelen, lezen en zwemmen. We hebben écht geluierd en dat was helemaal wat we nodig hadden.
Jitse viel trouwens enorm in trek bij de Italianen. Overal waar we kwamen werd ze aangesproken, blijkbaar is zo’n blond kindje ginder nogal uitzonderlijk en vinden ze dat héééél mooi en schattig.
Spijtig dat het zo snel voorbij was, we hadden er alledrie gerust nog een paar weken langer willen blijven.
Voor herhaling vatbaar dus!!
Hevigst dus, zonder twijfel. En zotst!!
Jitse heeft het kruipen helemaal onder de knie tegenwoordig. Ze blijft niet meer braaf in de buurt van haar speelmat, heel de woonkamer behoort nu tot haar terrein. Als ze in de verte iets ziet dat ze leuk vindt, tovert ze een grote glimlach naar boven en schiet ze als een pijl vooruit! We kunnen haar echt geen seconde meer uit het oog verliezen. Jitse trekt zich nu ook overal aan op: aan de salontafel, aan de wasmanden, aan de luidsprekers, aan de zetel, in haar bedje, aan de kasten,… niet te stoppen!
Elke dag staat er in haar over-en-weer-schriftje van de crèche ongeveer hetzelfde: “heel actief geweest”, “zotte toeren uitgehaald”, “veel actie op de speelmat”, “is altijd op zoek naar nieuwe uitdagingen”,…
De Wendy noemt Jitse “motorisch het meest ontwikkelde kind van 7 maanden dat ze op de 7 jaar dat ze daar werkt heeft gezien” Wij blinken van trots natuurlijk! Maar af en toe zou het ook wel wat minder mogen zijn, want zo’n overactief kindje kan ook best vermoeiend zijn! 
Maar die vermoeidheid komt wellicht het meest van onze -nog steeds- zwaar onderbroken nachten. Gemiddeld wordt Jitse nu 3 keer per nacht wakker, tot soms 5 keer. We weten niet echt hoe het komt, waarschijnlijk een combinatie van factoren. Ten eerste is ze al meer dan een maand verkouden, met een hoestje waar ze vaak van wakker wordt. Ze is ook volop tandjes aan het krijgen: de tweede is er nu bijna door. Tussendoor heeft ze ook regelmatig ontstoken oogjes. En we denken, na overleg met de dokter, dat ze misschien toch wel echt honger heeft ‘s nachts.
Ze krijgt nog steeds borstvoeding, maar sinds ik terug ga werken is de melkproductie al een pak verminderd. Ik kolf nu ‘s middags met moeite nog 140ml af, waar ze dan de hele volgende dag mee verder moet. Soms geven ze haar in de crèche een klein beetje flesvoeding bij, in de late namiddag. Als ik thuis kom, wil ze direct aan de borst en drinkt ze twee borsten leeg, ik schat dus weer een 140ml. Niet veel later gaat ze in bad en direct in bed, waar ze dan ook nog eens twee borsten drinkt. Veel zal dat niet zijn op die moment, ik denk max 60ml. Blijkbaar drinken kindjes die de fles krijgen 2 à 3 flessen van 210ml per dag en die melk is veel zwaarder dan borstmelk… Als je dat vergelijkt is het niet verwonderlijk dat Jitse ‘s nachts nog veel wil drinken natuurlijk.
Daarom krijgt ze nu vlak na haar badje een flesvoeding bij, die we qua hoeveelheid langzaam opbouwen. Ze kan nu ook van een speen drinken, dus ik durf nu de borstvoeding verder afbouwen (nu weet ik zeker dat ze haar zuigbehoefte nog kan bevredigen met een flesje). Over een week ga ik stoppen met afkolven op het werk en wil ik Jitse dus enkel nog ‘s morgens en ‘s avonds aan de borst laten drinken. Hopelijk kunnen we dat dan nog lang volhouden, want het blijft wel heel gezellig.
We hopen héél hard dat de nachten gaan verbeteren als Jitse meer “verzadigd” kan gaan slapen, want we hebben er enorm veel behoefte aan! Enorm. Veel.
Maar laat één ding duidelijk zijn: Jitse is en blijft ons allerliefste wondertje, hoe vermoeiend ze ook kan zijn. Ze is ons bolletje geluk, een droom om bij thuis te komen. We lachen ons een breuk met haar zotte snoeten en haar gekke kuren!
Wat wij heel grappig vinden, is dat ze helemaal is zoals ik haar mij tijdens mijn zwangerschap had voorgesteld: een leuke, zotte, coole meid. En hevigst. En zotst.
Kijk maar:
En ik probeer zo snel mogelijk eens vast te leggen hoe het hier momenteel aan toe gaat!
Na een moeilijke nacht, véél gekwijl en héééle rode billetjes is ie er eindelijk door…
Jitse haar eerste tandje is komen piepen!
Dat wordt een heel ander lachebekje binnenkort…
Ondertussen ben ik al 2 dagen gaan werken en Jitse is SUPER flink geweest!!
Donderdag was haar oma hier om op haar te passen, dus toen was alle aandacht nog uitsluitend voor haar. Maar zo een hele dag zonder mama had ze nog nooit meegemaakt, dus het was toch al een beetje aanpassen. Geen probleem voor Jitse, ze was heel braaf en flink!
Vandaag nog een grotere dag: voor de eerste keer naar de crèche bij de Wendy. Het was heel moeilijk voor ons om haar af te zetten, maar we hebben haar gelukkig niet huilend moeten achterlaten. Ze herkende het daar direct van bij het wennen en ze was begon al meteen te lachen.
We kregen wel 9 mailtjes van de crèche en het was allemaal goed nieuws! Voor ons was het ook héél tof om zo op de hoogte gehouden te worden, een hele geruststelling.
Waar ik het hardst door ben verrast is dat Jitse er heel flink geslapen heeft. Ze werd er in bed gelegd en ging blijkbaar binnen de 10 minuutjes slapen, zonder te huilen!! Ons hard werk heeft dus enorm geloond en ik ben écht SUPER fier op Jitse dat ze dat zo goed gedaan heeft. Ze deed 3 dutjes van een uur en ik ben er zeker van dat die dutjes langer en langer worden naarmate ze het ginder beter gewoon wordt.
Het eten ging nog wat moeilijk: zowel donderdag als vrijdag heeft ze eigenlijk te weinig melk gedronken en in de crèche weigerde ze haar fruitpap. Maar we hebben er alle vertrouwen in dat ook dat snel zal beteren en dat het voor haar gewoon allemaal wat veel ineens is.
Voor de rest heeft Jitse de ogen uit haar hoofd gekeken en veel gelachen, helemaal zoals we ze kennen dus! Alleen wil ze ginder blijkbaar niet neerliggen op de speelmat, wat ze hier wel graag doet. Ze wil alleen rechtzitten en rondkijken, maar hoe zou je zelf zijn als alles helemaal nieuw is.
Een stukje uit haar eerste rapport in het over-en-weerboekje:
“Wat een goede 1ste dag! Ze is heel aandachtig voor alles wat er in haar omgeving gebeurt, alles moet ze gezien hebben. Jitse is een leuke vrolijke meid. Ze vindt het niet fijn om te liggen, ze wil steeds zitten. Alles oké. ”
En alsof dat nog niet genoeg goed nieuws is, kreeg ik vandaag definitief te horen dat mijn aanvraag om 4/5de te gaan werken goedgekeurd is! Vanaf volgend week ben ik elke woensdag thuis en moet ik Jitse dus nooit 5 dagen missen. We zullen goed moeten uitkijken met onze centen, maar dat hebben we er absoluut voor over. We vinden dat we zo een mooi evenwicht vinden voor haar: 3 dagen bij haar mama en papa, één bij oma en nog 3 om veel bij te leren bij de andere kindjes in de crèche.
Alles valt dus 100% mee, wij gaan met een gerust hart het weekend in!
4 maanden is ons Jitske al. Over dat snel gaan enzo: dat klopt echt. Ik kan me al bijna niet meer voorstellen hoe het was om haar als pasgeboren prutske in mijn armen te houden. Hoe ze lag te kreunen en te piepen. Hoe ze nog op één arm paste als ik haar liet drinken.
Ondertussen hebben wij veel geleerd. Alledrie. We kennen elkaar, door en door, waardoor er een zekere vorm van rust weerkeert in ons leven. Ik zeg wel degelijk: een zekere vorm, want elke dag nog noem ik Jitse minstens één keer een “energiezuigerke”.
Momenteel ligt ze boven in haar eigen bedje te slapen. Dat is iets waar we sinds deze week mee bezig zijn. Voor mij was het echt té vermoeiend geworden om haar constant in mijn armen te laten slapen overdag. De behoefte om ook eens iets voor mezelf te kunnen doen of om het huishouden een beetje onder controle te krijgen werd te groot. En voor haar is het ook veel beter, want ze kan hoe langer hoe slechter slapen beneden. Het is de bedoeling dat ze leert op op zichzelf in slaap te vallen, wat tot nu toe niet echt goed lukt.
Met geduld en als we haar tempo volgen zal het wel goed komen. Hopelijk kan ze het tegen de dag dat ze naar de crèche moet gaan, want het is mijn grote vrees dat ze het daar dan op de harde manier zal moeten leren. Ik zie het namelijk niet gebeuren dat ze daar voor elk dutje in slaap gewiegd zal worden…
Vanaf februari is het dus van dat: dan moet Jitse 4 dagen per week naar de Wendy in de crèche in Deurne. Ze moet nog zoveel leren tegen dan: alleen inslapen dus, uit een flesje drinken, flesvoeding drinken (want ik zie het niet zitten om 3 keer per dag op het werk te moeten afkolven) en ook de vaste voeding zullen we tegen dan al introduceren. En niet te vergeten: ergens een hele dag zonder mama zijn. Hopelijk valt het haar allemaal goed mee. De mama kijkt er in elk geval verschrikkelijk hard tegen op. Liefst zou ik thuisblijven tot Jitse naar school gaat, maar helaas is dat voor ons financieel niet haalbaar. Hoewel het uit noodzaak is dat ik thuis blijf tot ze 6 maanden is, vind ik het ook wel super plezant natuurlijk om constant bij elkaar te kunnen zijn en om haar zo te zien groeien.
Ondertussen probeer ik mooie filmpjes te maken van Jitse die gibbert en van Jitse die babbelt, maar de camera is nogal afleidend…
Rollen kan ze trouwens nog altijd niet. ‘t Is te zeggen: ze kan het wel, want ik heb het haar al een paar keer zien doen, maar het lijkt wel alsof ze dat alweer vergeten is. Misschien omdat ze een nieuwe ambitie heeft: rechtzitten.
En zoals je op de foto’s kan zien heeft ze er ook 2 nieuwe dikke vrienden bij: haar voetjes. Fun verzekerd!
Alles op ‘t gemakske bij ons, maar misschien toch tijd voor een tussendoorse update.
We gaan nog steeds naar de babymassage en Jitse heeft er hoe langer hoe meer plezier van. Ze gilt en kraait soms naar de andere baby’tjes dat het een lieve lust is!
Op zo’n momenten denk ik dat ze zich misschien best al goed had kunnen amuseren in een crèche. Maar overdag slaapt ze nog steeds enkel in mijn armen dus ik ben wel heel opgelucht dat ik mijn kleine lieveling nog 3 maanden bij mij kan houden. Ik ben er zelf ook absoluut nog niet aan toe om haar elke dag te moeten afgeven. Ik blijf lekker genieten tot eind januari!
Jitse leert volop bij: ze heeft haar handjes helemaal ontdekt! Ze kan er al flink speeltjes mee vastgrijpen en steekt alles in haar mondje. Op haar nieuw speeldeken probeert ze zich sinds vandaag ook van rug naar buik te rollen. Voorlopig geraakt ze nog niet verder dan op haar zij, tot haar enorme woede en frustratie! Voor de rest doet ze niets dan lachen ( ook al 2 keer luidop en ik kan jullie al zeggen: hééééél schattig en aanstekelijk!!!).
Onze dochter is ongelooflijk nieuwsgierig en wil altijd alles gezien en gehoord hebben. De borstvoedingen verlopen daarom niet altijd even vlotjes want ze kijkt en lacht liever naar mama en het behangpapier en beseft nog niet dat ze dat ook etend kan…
De laatste dagen heeft ze het precies wel een beetje moeilijk. Zeurt vaak, is snel moe en tot onze frustratie slaapt ze ook al een week niet meer door. Soms vraagt ze zelfs terug 2 keer om eten… We hopen dat het gewoon een uitlopende groeispurt is en dat ze snel weer terugkeert naar haar goeie oude gewoontes!
Volgende week trekken we nog eens naar Kind & Gezin voor maten, gewicht en de eerste vaccinaties… benieuwd wat dat gaat geven!
We gaan ook nog eens op bezoek bij Kobe, zoontje van Lucie & Bert en toekomstig lief van Jitse (jaja da regel ik wel) misschien kunnen ze dan al wel eens samen op de foto… 
Sinds deze week trekken Jitse en de mama vrolijk en gezwind richting babymassage. En de papa hebben we goed liggen gehad, want die had een week verlof en kon dus mee de eerste les…zat hij daar lekker toe te kijken tussen 6 vrouwen.
Plezant dat dat was en genieten dat we daar gedaan hebben! We volgen een cursus van 5 lessen Shantala babymassage. Het is een ritmische massage, met oorsprong in India, die erop gericht is in aandacht en met respect bezig te zijn met je babytje. Je leert er ook om de lichaamstaal van je baby beter te begrijpen en beter aan te voelen. Tussendoor hebben we het ook over draagdoeken, Tummy Tubs, “basisbevestigend dragen“, krampjes en wat je eraan kan doen, … écht iets voor ons dus!
Vanaf nu krijgt Jitse dus vlak voor het badje ook een uitgebreide lichaamsmassage en ze geniet er énorm van. Super verwennerij hier, precies een wellnesscentrum!
Ze vindt het vooral heerlijk om zo lang in haar blootje te kunnen liggen precies. Voor de mama wel spannend, want als de voetjes gemasseerd worden komen de scheetjes vlotjes naar buiten en we weten maar al te goed dat die niet altijd even droog zijn!
Heel grappig trouwens als alle babytjes ineens tegelijk protten beginnen laten, dan ben je echt wel overtuigd van het heilzame effect dat dat kan hebben bij darmkrampjes. Weten we ineens waarom de mama’s reserve t-shirt en onderbroek moeten voorzien! En ja: ons Jitse heeft mij al goed liggen gehad, maar ‘t was gelukkig maar een plasje.
In elk geval: een aanrader voor alle jonge mama’s!
