Jitse Van Ballaer

Liefste Jitske,

We zijn ondertussen ruim twee weken na datum, dé datum: jouw verjaardag. Je bent nu tweeeeeeeee jaar, zoals je dat zelf trots kan vertellen, worstelend met je vingertjes die het ook moeten gebaren. We hebben het kei hard gevierd, die speciale dag. Je papa en ik hadden allebei verlof en jij moest niet naar de crèche. In de namiddag bezochten we Planckendael, waar je helemaal onder de indruk was van de bizons, de giraffen en de ooievaar. En uiteraard het meest van de speeltuin.

De vrijdag erna ging je nog een dagje naar de crèche en trakteerde je met cakejes. Blijkbaar heb je er daar echt een feestje van gemaakt met je vriendinnetjes (jawel, je hebt blijkbaar echt al een kliekje vriendinnetjes!) en beslisten jullie samen om ‘s middags NIET te slapen. Hilarisch om te horen vond ik dat!

Een paar dagen later vierden we dan echt groot feest met je grootouders en je tantes en nonkels. Tante Mélanie bakte overheerlijke prachtige taarten, je kreeg véél cadeautjes en waar je nog het meest deugd van had: je liep de hele dag buiten met je neefjes en je nichtje, op je blote voeten heerlijk in het gras! Wat was het heerlijk om je zo te zien ravotten. Ooit hebben wij ook een tuin, beloofd!

De reden waarom ik hier nu pas iets voor je schrijf heeft alles te maken met de grote veranderingen die hier thuis gebeuren en te gebeuren staan. Sinds de vooravond van je verjaardag heb jij namelijk een eigen slaapkamer. Of beter: je papa en ik hebben een eigen slaapkamer en wij zijn uit de kinderkamer getrokken. We hebben enorm hard gewerkt om het zo snel mogelijk zo gezellig mogelijk te maken en daar zijn we absoluut in geslaagd. Het was super spannend, want we wisten helemaal niet hoe je zou reageren. De laatste weken voor de kamerverhuis sliep je slecht, dus we vreesden eigenlijk dat het alleen maar erger zou worden. Maar zoals al zo vaak bleek je weer enorm flexibel, veel flinker dan wij ooit durfden dromen. De eerste twee nachten waren nog wat aanpassen en sliep je de tweede helft van de nacht nog bij ons in bed. Maar sindsdien… ongewoon, nooit eerder vertoond: je slaapt élke nacht door, en beter dan ooit tevoren. Je slaapt de klok rond en bent soms zelfs nog niet wakker als wij al (moeten) opstaan! Als je wakker wordt roep je héél luid en vrolijk: MAMAAA, PAPAAAA! JITSE WAKKEEEEER!! Ik kijk er altijd al naar uit. Op je kamer staat een grote stoel, waar je met z’n tweetjes in past. Het is ondertussen je favoriete plekje in huis geworden, waar er samen met je papa of mij (of je oppas van dienst) boekjes gelezen worden onder een dekentje. “Zellig he”, zeg je dan. Héél gezellig, lieve Jitske!!

Ondertussen heb je een nieuwe favoriete persoon in je leven, zijnde onze baby. Het is verwonderlijk hoeveel je daar al mee bezig bent! Minstens tien keer per dag kom je naar me toe, moet ik mijn buik bloot maken (“mama, open doen!”) en leg je je hoofdje op onze baby. Je geeft kweeniehoeveel kusjes en aaitjes en betrekt ons baby’tje overal bij. “Kijk he, baby!”, zeg je bijna bij alles wat je doet. Je brengt speelgoed naar mijn buik, zegt dat de baby mee aan tafel moet eten, je leest boekjes voor,… Als iemand iets durft vastnemen waarvan ik ooit heb gezegd dat het voor de baby is, word je meteen heel boos: “Nee! Is van BABY!!” Fantastisch hoe’n lieve en beschermende zus je nu al bent! Het valt natuurlijk nog af te wachten in hoeverre je echt begrijpt wat er gaat gebeuren en hoe je zal reageren, maar we hebben er meer en meer vertrouwen in dat je dat super geweldig goed gaat doen!

Wat je tijdens mijn zwangerschap ook al hebt geleerd is dat je mij af en toe moet loslaten. Je begrijpt héél goed dat ik door mijn dikke buik vaak en snel moe ben en dat ik niet meer alles kan doen zoals jij dat zou willen. In het begin was dat wat moeilijk en zorgde het wel eens voor strubbelingen, maar je hebt je daar stilletjes aan bij neergelegd en bent meer en meer naar je papa toegegroeid. Echt een ongelooflijk groot verschil met vroeger. Terwijl je hem vroeger zo vaak afwees en altijd wou dat IK alles voor en met je deed, zijn jullie nu twee handen op een buik. Je vindt het super als je papa met jou boven boekjes gaat lezen en je in bed stopt, je vraagt de hele dag naar hem als hij uit werken is, hij krijgt je dikste knuffels en mag je soms zelfs troosten als je pijn of verdriet hebt! Ik vind het super! Jullie gaan nog mega veel lol hebben samen tijdens de uren die ik slijt met ons baby’tje aan de borst!

Je bent dus super goed bezig Jitse, wij zijn veruit de fierste ouders met veruit de leukste, grappigste, liefste, mooiste, slimste, … dochter van heel de wereld en omstreken. Ik wens je een geweldig derde levensjaar toe!!!

Dikke kus,
mama

Liefste Jitse

Vandaag word je één jaar!

Vorige week overpeinsde ik mijn eerste jaar als mama. Ik vatte het zo samen: de eerste 6 weken waren de hel. De rest van het jaar was héél zwaar. En toch ben ik nooit zo gelukkig geweest. Nooit eerder heb ik zo veel liefde gevoeld. Hoe hard je ons leven ook ondersteboven hebt gezet, hoe moe je ons ook maakt: jij bent ons allergrootste geluk. Dat staat vast.

Ondertussen ben je getransformeerd van een kleine hulpeloze baby naar een speels, actief en ondeugend kindje. Je kruipt, je staat alleen recht, soms zet je al eens een stapje en je babbelt véél. Soms babbel je zelfs in de taal die ook wij spreken. Je zegt dan bijvoorbeeld “mama”. Of “papa” Of “kek!” (kijk). Of “ba” (bal). Als je een hond ziet, blaf je: “uh uh”. Als je wil drinken zeg je iets als “diede”. Ooit waagde je het om “Bumba” volledig correct uit te spreken. Je zei ook als eens “Moetie” (Musti).

Je zegt vooral “mama”. Ik vind dat leuk. Zeker toen die ochtend, toen je bij ons in bed lag, toen ik mijn ogen open deed en je me lachend aankeek. Alsof je al minuuuuuten lang lag te wachten tot ik zou wakker worden. Dat was de mooiste “mama” die ik tot nog toe gehoord heb.

Sinds 2 weken slaap je ‘s nachts terug in je eigen bed. Je sliep namelijk weer bij ons, sinds je ziekenhuisverblijf. Maar je beweegt erg veel ‘s nachts en je ligt graag ruim. Je papa en ik slapen niet zo goed als we geregeld een mep van je krijgen en we niet meer met al onze lichaamsdelen in het bed kunnen. Daarom mag je voor 5 uur ‘s morgens niet meer bij ons slapen. Het feit dat je nog elke nacht één of twee keer wakker wordt, is vermoeiend genoeg. Zeker als je dan de slaap niet meer vindt en ons anderhalf uur wakker houdt.

Hopelijk ga je ergens in je tweede levensjaar beseffen dat het deugd kan doen om de hele nacht door te slapen. Dat het mogelijk is om 8 uur aan een stuk te slapen. Dat 5 uur geen uur is om op te staan en 6 uur eigenlijk ook niet.

Ik ga je nergens toe dwingen, dat werkt niet bij jou. Je weet namelijk erg goed wat je wil. En vooral wat je NIET wil. Je kan dan ook al zeer goed “nee” schudden. Dat doe je erg hard en wild en met veel overtuiging. Ik heb nog nooit iemand woordeloos zo hard NEE weten zeggen als jij.

Toch blijf je altijd schattig. Ook als je koppig bent. Ook als je “stout” bent. Hierdoor zit ik momenteel al met een gezagsprobleem. Als ik zeg dat je iets niet mag, dan stop je eventjes en blijft me dan lachend aankijken met de meest ondeugende blik EVER. Ik kan dan mijn serieuze mimiek niet aanhouden en schiet altijd in de lach. Waarop jij beslist dat het best OK is wat je deed en ga je maar verder keukenkasten uitladen, aan de knoppen van de muziekinstallatie draaien, aan je papa’s gitaar trekken, aan schoenzolen lekken, je hoofd in de droogkast steken, boeken kapotscheuren, eten op de grond gooien, …
Maar wees gerust, wij laten je geen rotverwend trutje worden, en ooit zal je dus nog wel ferm onder je voeten krijgen van ons. Zelfs al lach je dan al je tandjes bloot.

Over die tanden. Je hebt er mee af gezien. Wij ook. Ondertussen heb je al je snijtanden al, 8 tandjes dus. Elke tand hebben wij hier serieus weten aankomen, dus wij houden ons hart al vast voor de kiezen. Gebruik ze maar goed, die tanden van je, verslijt ze maar tegen dat ze gaan uit vallen en je weer een heel nieuw gebit krijgt. Dan brengt dat toch iets op he.

Je kan er momenteel al heel goed mee eten. ‘s Morgens eet je een boterhammetje en de korst is je favoriete stukje. Borstjes gegarandeerd! Je houdt ook ontzettend veel van aardbeien en vitabis. En van steentjes. En van houten blokken.

Voor je lievelingskost heb je geen tanden nodig. Je komt namelijk nog meermaals per dag/nacht lekker aan mijn borst drinken. Dit blijft ons knuffelmomentje. Je kijkt dan recht in mijn ogen en probeert drinkend wat te brabbelen. Ik fluister dan hoeveel ik van je houd. En we lachen naar elkaar.

Sinds een paar maanden kom je ook gewoon knuffelen met ons, dat vind ik zo ongelooflijk hééééérlijk! Je pakt ons stevig vast en legt je hoofdje in onze nek. Je geeft ook kusjes. Handkusjes ook trouwens. Dan klop je met je beide handen in je eigen gezicht en zeg je “mwe!” terwijl je je armpjes terug uitstrekt. Ik denk dat het concept je nog niet helemaal duidelijk is.

Maar toch flink hoor Jitse! Je bent altijd heel flink eigenlijk. Ik heb je bijvoorbeeld nog nooit huilend moeten achterlaten in de crèche. Als we nog maar aan de deur staan begin je al te lachen van plezier. Ik moet je tegenhouden om je trui en schoentjes uit te doen, je zou zo uit mijn armen springen om al te gaan spelen. Als ik je dan nog een kusje geef en naar je zwaai kijk je al lang niet meer om. Dat doet me eigenlijk veel deugd. Ik vind het fijn dat jij het zo fijn hebt daar.

Ik ben dan voornamelijk trots op jou. Trots omdat je gerust en graag een dagje uit gaat spelen zonder je mama en papa. Trots omdat die immer vrolijke meid mijn dochter is.

Je hebt veel geleerd, Jitske, op zo’n jaar tijd. En wij ook. Maar eigenlijk ben je nog steeds dezelfde als op dag één. En wij houden nog altijd minstens even veel van jou als toen. We kunnen nog altijd eindeloos naar je blijven kijken. Je bent ons bolletje geluk.

We wensen je gigantisch veel plezier, gezelligheid en ontdekkingen toe voor je tweede jaar!

kusjes,

mama.