Allee, een beetje heel ziek dan.
Want het ging niet beter met Jitse. Zaterdag had ze geen koorts meer, maar begon ze uitslag te krijgen: eerst een beetje achter haar oren, maar zondag begon het verder door te trekken naar haar voorhoofd en haar buikje.
Pieter belde naar het ziekenhuis om te horen of het misschien een allergische reactie op de antibiotica kon zijn. Ze schatten de kans klein in, ze dachten eerder aan een virus en dat kon niet zoveel kwaad. Maar als het erger werd mochten we gerust langskomen.
Jitse kon niet meer slapen van de jeuk, ze hield het maar een half uurtje uit terwijl ze doodmoe was. Toen ik haar uit haar bedje ging halen zagen haar wangetjes vuurrood van de uitslag en vertrouwde ik het niet meer. Hop naar de spoed dus.
In het ziekenhuis waren ze niet zo ongerust over die uitslag, maar wel over het feit dat ze de eerste signalen van uitdroging vertoonde. In haar bloedwaarden was het nog niet te zien, maar haar vel bleef te lang wit als je erop duwde, haar handjes en voeten waren koud en ze had droge lippen. De dokter stelde dus toch maar een opname voor, om haar met een maagsonde te hydrateren. Via deze weg zouden we ook al snel een neus-, keel- oorarts kunnen zien, omdat haar oren ook nog steeds niet gebeterd waren. Dat was toch even wel serieus slikken… ons arm schaapje.
Die nacht was de ware hel: Jitse stond ondertussen helemaal vol rode vlekken, haar hoofde zwelde er zelfs van op. Ze kon echt niet meer slapen van de jeuk, hoe moe ze ook was. Om de tien minuten draaide ze op haar buik, ging op haar knieën zitten om dan op zeer dierlijke wijze met haar hoofd over de lakens te schuren. Elke keer nam ik haar dan op mijn buik, zodat ze terug in slaap kon vallen. Dat was eigenlijk nog wel eens leuk, zo met mijn 10 maanden oude baby op mijn buik te slapen, dat wou ze al làng niet meer! Maar het was ook zo verschrikkelijk erg om haar zo te zien afzien, de jeuk was echt ondraaglijk voor haar.
Maandag kwam onze eigen kinderarts langs en die twijfelde: een kinderziekte of allergie aan de antibiotica.. en we mochten al meteen naar de NKO-arts. Daar viel het helemaal mee, tegen alle verwachtingen in. De dokter en wij waren er door de kinderartsen al op voorbereid dat Jitse onder narcose moest worden gebracht om haar trommelvliezen te doorprikken, zodat de viezigheid kon weglopen. Maar bij het onderzoek bleek dat de ontsteking dan toch niet (meer?) zo onrustwekkend was. De dokter raadde ons wel aan om serieus te overwegen om buisje te laten plaatsen.
Terug op de pediatrie kregen we te horen dat de antibiotica werd stopgezet: de uitslag zou toch een allergische reactie zijn… Helaas at Jitse nog niet goed genoeg en moest de maagsonde nog een nacht langer blijven. Echt rottig, want die draad draait overal tussen en rond en je sleurt dus heel de dag zo’n paal mee. Jitse mocht ook niet van de kamer af, maar gelukkig sliep ze al terug beter en veel, zodat de tijd wat vooruit ging.
De tweede nacht ging heel goed. De jeuk was beter, en ze sliep als een blok. Ik heb haar zelfs in haar slaap kunnen verschonen, ze was met geen stokken wakker te krijgen! Vanmorgen mocht de sonde er eindelijk uit: FREEDOM!! Jitse was weer helemaal zichzelf en kroop/stapte luid kirrend de kamer rond en zwierde al haar speelgoed in het rond. De kinderarts kwam nog eens langs en de uiteindelijk diagnose is nu toch een kinderziekte: de 3-dagen koorts…
Deze middag heeft Jitse de laatste test met glans doorstaan: ze at bijna al haar patatjes op, ze dronk goed en dus mochten we eindelijk terug naar huis…
En nu hopen dat we dat nooit meer moeten meemaken, zo’n kindje in het ziekenhuis!
