De place to be is voortaan http://www.sloddervosjes.be/
Ge ziet het goed: meervoud. Jitse is grote zus geworden.

Sinds vorige dinsdag zit ik lekker thuis, een aantal dagen vroeger dan voorzien. Maar gezien ik nogal veel last heb van mijn bekken en vermoeidheid, heb ik beslist maar zo snel mogelijk de rust te nemen die ik nog oh zo hard nodig zal hebben. Omdat ik nu bijna continu pijn heb, is slapen en stappen/bewegen echt moeilijk aan het worden. Stiekem werk ik nu thuis wel nog heel hard verder aan alles wat nog gebeuren moet, want het is pas wanneer mijn checklist helemaal van de baan is dat ik echt rust zal vinden denk ik. Het komt hélemaal goed!!

Onze baby stelt het trouwens super goed, nog steeds. Maandag ging ik nog eens langs de vroedvrouw: dezelfde vroedvrouw die mij hielp om Jitse op de wereld te zetten. Het was super om haar terug te zien! Ze hielp me mijn baby voelen, en zo had ik op een gegeven moment het hoofdje tussen mijn twee handen. Zo gek en leuk! Op zo’n moment ben ik toch weer mega blij met mijn keuze om niet enkel bij de gynaecoloog langs te gaan voor controle, het is totààl anders.

Ze zei wel dat het – op dat moment- een sterrenkijkertje was, of toch half en half…
Slik.
Maar ze zei ook, en dat merk ik zelf meermaals per dag, dat het absoluut nog kan draaien, dus we blijven maar gewoon rustig afwachten en we zien wel wat de bevalling ons brengt!

Terwijl wij wat vragen konden stellen aan de juf trok Jitse al op verkenning en amuseerde zich kei hard met al het speelgoed. We zijn nu dus veel geruster dat ze het er rap gewoon zal zijn en dat ze zich goed zal voelen in haar klas. Jitse zal als enige en als laatste kindje instappen in februari, dus ze wordt de jongste van de klas. Dit heeft uiteraard als voordeel dat de rest het dan al goed gewoon is en dat ze nét iets meer aandacht zal kunnen krijgen tijdens die eerste -misschien moeilijke- dagen.

Het zal zo snel daar zijn zeg, niet te geloven!

Deze morgen vroeg Jitse in de crèche zelf om op t wc’tje pipi te doen en het lukte! Daarna hebben ze haar de hele voormiddag in een onderbroek laten rondlopen en ze had geen enkel ongelukje…

Benieuwd of de toon gezet is nu!

Maar toen had ze een accidentje en schrok daar zodanig van dat ze een hele tijd lang niet meer op het potje wilde gaan. Ik liet haar maar doen, want we hadden toch nog alle tijd van de wereld en het laatste wat ik wil is haar forceren. Een tijdje later begon ze weer super flink op het wc’tje te gaan in de crèche. Ze vroeg er zelf achter en deed meermaals per dag pipi. Dus werd ons gevraagd om eens broekjes mee te geven, zodat ze haar eens zonder pamper konden laten rondlopen om te kijken wat dat zou geven. Met het vorige accidentje in mijn achterhoofd vreesde ik een beetje dat dat nog wat vroeg was, zeker omdat ze thuis niet echt interesse had voor het potje. Maar toch: broekjes meegegeven want je weet maar nooit…Eén dag heeft dat geduurd: na een paar plasjes op de grond wou ze weer niet meer op het wc’tje!

Terug bij af dus. Nu wacht ik nog steeds tot ze zelf aangeeft dat ze er terug klaar voor is. Er zijn periodes van lichte opflakkering, dat ze wel eens een paar keer op het potje gaat zitten, maar er valt zelden nog iets in. Als ik haar zeg dat grote flinke meisje pipi en kaka doen op het potje en niet in de pamper, dan wil ze er meteen op… maar een uur later lijkt ze dat alweer vergeten en kakt ze prompt haar pamper vol. Ze komt het zelfs niet meer zeggen, als ze kaka gedaan heeft: ze haat het om verschoond te worden want dan moet ze haar spel onderbreken.

Het lijkt dus wel of ze gewoon geen tijd en zin heeft om zich bezig te houden met haar uitwerpselen. Ook denk ik dat ze het een beetje eng vindt, want vorige week deed ze wel een beetje kaka op het potje en toen begon ze te wenen omdat ze precies niet goed wist wat er gebeurde. Nochtans is ze wel héél fier als het lukt, en ze vindt het super dat ze dan mee het potje mag omkappen in de wc en mag doortrekken.

Ik weet niet goed wat ik meer kan doen. Om haar te “trainen” is het absoluut de moment niet en eigenlijk ben ik daar ook niet zo voor precies. Ik laat het dus maar zo, voorlopig, en hoop op een spontaan inzicht van haar kant. Moest dat niet komen, begin ik in december toch met een potjestraining, dat zou nog tijd genoeg moeten zijn.

Duimen maar!

We zijn ondertussen ruim twee weken na datum, dé datum: jouw verjaardag. Je bent nu tweeeeeeeee jaar, zoals je dat zelf trots kan vertellen, worstelend met je vingertjes die het ook moeten gebaren. We hebben het kei hard gevierd, die speciale dag. Je papa en ik hadden allebei verlof en jij moest niet naar de crèche. In de namiddag bezochten we Planckendael, waar je helemaal onder de indruk was van de bizons, de giraffen en de ooievaar. En uiteraard het meest van de speeltuin.

De vrijdag erna ging je nog een dagje naar de crèche en trakteerde je met cakejes. Blijkbaar heb je er daar echt een feestje van gemaakt met je vriendinnetjes (jawel, je hebt blijkbaar echt al een kliekje vriendinnetjes!) en beslisten jullie samen om ‘s middags NIET te slapen. Hilarisch om te horen vond ik dat!

Een paar dagen later vierden we dan echt groot feest met je grootouders en je tantes en nonkels. Tante Mélanie bakte overheerlijke prachtige taarten, je kreeg véél cadeautjes en waar je nog het meest deugd van had: je liep de hele dag buiten met je neefjes en je nichtje, op je blote voeten heerlijk in het gras! Wat was het heerlijk om je zo te zien ravotten. Ooit hebben wij ook een tuin, beloofd!

De reden waarom ik hier nu pas iets voor je schrijf heeft alles te maken met de grote veranderingen die hier thuis gebeuren en te gebeuren staan. Sinds de vooravond van je verjaardag heb jij namelijk een eigen slaapkamer. Of beter: je papa en ik hebben een eigen slaapkamer en wij zijn uit de kinderkamer getrokken. We hebben enorm hard gewerkt om het zo snel mogelijk zo gezellig mogelijk te maken en daar zijn we absoluut in geslaagd. Het was super spannend, want we wisten helemaal niet hoe je zou reageren. De laatste weken voor de kamerverhuis sliep je slecht, dus we vreesden eigenlijk dat het alleen maar erger zou worden. Maar zoals al zo vaak bleek je weer enorm flexibel, veel flinker dan wij ooit durfden dromen. De eerste twee nachten waren nog wat aanpassen en sliep je de tweede helft van de nacht nog bij ons in bed. Maar sindsdien… ongewoon, nooit eerder vertoond: je slaapt élke nacht door, en beter dan ooit tevoren. Je slaapt de klok rond en bent soms zelfs nog niet wakker als wij al (moeten) opstaan! Als je wakker wordt roep je héél luid en vrolijk: MAMAAA, PAPAAAA! JITSE WAKKEEEEER!! Ik kijk er altijd al naar uit. Op je kamer staat een grote stoel, waar je met z’n tweetjes in past. Het is ondertussen je favoriete plekje in huis geworden, waar er samen met je papa of mij (of je oppas van dienst) boekjes gelezen worden onder een dekentje. “Zellig he”, zeg je dan. Héél gezellig, lieve Jitske!!

Ondertussen heb je een nieuwe favoriete persoon in je leven, zijnde onze baby. Het is verwonderlijk hoeveel je daar al mee bezig bent! Minstens tien keer per dag kom je naar me toe, moet ik mijn buik bloot maken (“mama, open doen!”) en leg je je hoofdje op onze baby. Je geeft kweeniehoeveel kusjes en aaitjes en betrekt ons baby’tje overal bij. “Kijk he, baby!”, zeg je bijna bij alles wat je doet. Je brengt speelgoed naar mijn buik, zegt dat de baby mee aan tafel moet eten, je leest boekjes voor,… Als iemand iets durft vastnemen waarvan ik ooit heb gezegd dat het voor de baby is, word je meteen heel boos: “Nee! Is van BABY!!” Fantastisch hoe’n lieve en beschermende zus je nu al bent! Het valt natuurlijk nog af te wachten in hoeverre je echt begrijpt wat er gaat gebeuren en hoe je zal reageren, maar we hebben er meer en meer vertrouwen in dat je dat super geweldig goed gaat doen!

Wat je tijdens mijn zwangerschap ook al hebt geleerd is dat je mij af en toe moet loslaten. Je begrijpt héél goed dat ik door mijn dikke buik vaak en snel moe ben en dat ik niet meer alles kan doen zoals jij dat zou willen. In het begin was dat wat moeilijk en zorgde het wel eens voor strubbelingen, maar je hebt je daar stilletjes aan bij neergelegd en bent meer en meer naar je papa toegegroeid. Echt een ongelooflijk groot verschil met vroeger. Terwijl je hem vroeger zo vaak afwees en altijd wou dat IK alles voor en met je deed, zijn jullie nu twee handen op een buik. Je vindt het super als je papa met jou boven boekjes gaat lezen en je in bed stopt, je vraagt de hele dag naar hem als hij uit werken is, hij krijgt je dikste knuffels en mag je soms zelfs troosten als je pijn of verdriet hebt! Ik vind het super! Jullie gaan nog mega veel lol hebben samen tijdens de uren die ik slijt met ons baby’tje aan de borst!

Je bent dus super goed bezig Jitse, wij zijn veruit de fierste ouders met veruit de leukste, grappigste, liefste, mooiste, slimste, … dochter van heel de wereld en omstreken. Ik wens je een geweldig derde levensjaar toe!!!

Dikke kus,
mama

En handig dat dat is, er gaat zowaar een nieuwe wereld voor ons open! Gisteren kwam ze papier vragen en kon ik gewoon op mijn stoel blijven zitten en haar een beetje instructies geven: “Kijk maar eens in jouw kast, in die groene bak. Daarin zit een gele blok papier. Kleur die maar helemaal vol!”

Waarop Jitse een vrolijke “Oké!” repliceerde en haar gangen ging.

Love it!!

De zwangerschap verloopt nog altijd prima, met ons baby’tje is alles dik in orde. Ik heb zeker niet te klagen, maar de het is toch wel zwaarder dan toen ik zwanger was van Jitse. Mijn buik is qua omvang vergelijkbaar met 39 weken Jitse, en ik heb nu nog 9 weken te gaan! SLIK! Daarbij komt dat ik nu veel minder rust heb, veel meer moet heffen (Jitse wil vaak nog gepakt worden en ik pak haar ook nog héél graag eens goed vast) en dat ik verschrikkelijk slecht slaap. Onze baby is wel weer heerlijk beweeglijk en daar geniet ik dan super hard van in de uren dat ik wakker lig!

Jitse begint meer en meer te begrijpen wat er te gebeuren staat en dat is soms echt heel schattig. Ze stopt een bal onder haar truitje, zegt dat er een baby in zit en aait haar bolle buikje. Ze komt bij mij zitten, zegt dat ik een mooie dikke buik heb en aait de baby. Als ze iets vindt in huis waarvan wij zeggen dat het voor de baby is, dan komt ze dat aan mijn buik geven en probeert het erbij te stoppen. Ik heb haar ook al vaak verteld dat we samen voor de baby gaan zorgen en zo nu en dan komt ze dan weer tegen mij zeggen wat we dan allemaal gaan doen: badje geven, andere pamper aandoen enzo… En ze weet ook al dat de baby uit de buik gaat komen en dan aan mama’s borstjes gaat drinken!

Dat laatste heeft haar interesse voor mijn borsten weer opgeflakkerd. Als we samen in bad zitten, wil ze altijd eens proeven. Ik laat haar maar doen, want de vroedman had ons al verteld dat het zou kunnen dat Jitse ook terug zou willen drinken na de geboorte. Ze probeert dus af en toe te proeven, maar eigenlijk weet ze helemaal niet meer juist hoe dat ook weer werkte en het blijft dus bij heel kort eens tutten. Ik ben wel heel benieuwd wat dat nog gaat geven!

Voor de rest gaat het met Jitse ook prima! We zijn 2 weken terug nog eens langs Kind en Gezin geweest en de conclusie blijft dezelfde: groot en mager, zoals haar vader. De dokters stonden versteld van haar kunnen en vooral van haar gebabbel. Ze spreekt echt al heel goed, maar dat wisten wij uiteraard al een hele tijd. Onze dochter tatert de hele dag door en kan echt al hele verhalen vertellen. Ze doet uitspraken als: ” Opstaan, mama en papa, ‘t is tijd! Deken weg!”, “Plakker aan kleine teen doen, doet pijn, zéker weten!” Er valt al eens een “salut!’, “tot ziens!”, wat zo grappig is om uit haar mond te horen komen. Ze noemt ons vaak mama Dorien en papa Pieter, omdat ze hoort dat wij elkaar bij naam noemen. Als Jitse van de crèche komt, dan vertelt ze met welke kindjes ze heeft gespeeld en wie er allemaal stout geweest is. Als we haar mogen geloven is Kobe elke dag stout en moet die altijd in de hoek.
Liedjes zingen kan ze ook verbazingwekkend goed, echt van begin tot einde zingt ze mee! Dringend tijd voor nog eens een fimpje eigenlijk.

Haar interesses gaan de laatste weken vooral naar kleuren, schilderen en kleien. Als ze nog tijd over heeft maakt ze puzzels (van 4 stukjes kan ze helemaal alleen) en ze leest nog altijd heel graag boekjes. Als het mooi weer is trekken we naar de zandbak of de waterspeeltuin en dan haalt ze echt haar hartje op. Deze week is Jitse al enorm teleurgesteld geweest dat we niet buiten konden spelen door de regen.

Natuurlijk komen er ook hele lastige momenten kijken bij haar leeftijd. Enkele weken terug werd ze plots heel lastig, wou niet meer slapen (behalve bij ons in bed), drama’s alom hier. ‘t Was dus weer wat zoeken, maar nu hebben we haar avondritueel wat aangepast en is het weer veel beter. Vorig weekend is ze ziek geweest,dus er zal ook wel iets gewrongen hebben waarschijnlijk, zoals een kies of 2. Ondertussen heeft ze veel bijgeslapen en is ze gelukkig weer veel beter gezind.

We tellen ondertussen af naar haar tweede verjaardagsfeestje, want over welgeteld 12 dagen wordt onze meid al 2 jaar!!! Daarover binnenkort meer dus…

De lange rit met de auto, daar hadden we schrik voor, maar het viel uiteindelijk allemaal super goed mee. De heenrit deden we in twee stukken en we overnachtten dus één keer in een hotel. Dat was voor Jitse wel een beetje moeilijk, ze begreep echt niet wat de bedoeling was van heel dat gedoe. Haar in slaap krijgen ging dus moeizaam, maar voor de rest ging het echt heel vlotjes. Mits een incidentje de tweede dag, waarbij 2 rozijntjes in één neusgat werden gestopt, hebben we geen problemen gehad. Uiteraard waren we goed voorbereid, met onder andere een DVD speler voor in de auto, maar die werd altijd pas helemaal op het einde van de dag bovengehaald. Ondertussen kent Jitse ook alle liedjes van Kapitein Winokio uit haar hoofd en ze is een enorme fan. Pieter en ik mogen nu niet meer kiezen welke muziek we luisteren in de auto. Onze dochter roept meteen: “NEEEEEE, ANDERE muziek! KAPITEIN opzetten!!!”

De vakantie zelf was soms heel fijn en soms ook niet. Het weer was niet super: de eerste twee dagen lekker warm en veel zon, dan een dag regen van ‘s ochtends tot ‘s avonds en de dagen erna waren wat wisselvallig. Te koud om te zwemmen en te zonnen. En Jitse was eigenlijk even wisselvallig als het weer. Soms was ze superblij en superbraaf, maar andere momenten had ze vreselijke peuterkuren. Niets mee aan te vangen dan. Nochtans hebben we echt naar haar ritme geleefd, geen dutjes overgeslagen enzo, maar dat leek niet veel uit te maken.

Wel altijd een winner: het hondje van de eigenaars van ons verblijf: Fifi, “Wifi” genaamd door Jitse. En mee patatjes uitdoen in de hof. En besjes plukken.

Op de terugrit gedroeg ze zich dan weer als een droomkindje, waardoor we na 300 km besloten om het in één keer te doen. We reden dus van 9u ‘s morgens tot half 8 ‘s avonds met 3 korte stopjes onderweg. Jitse heeft nog geen 2 uur slapend doorgebracht, dus je kan je inbeelden hoe ongelooflijk flink wij haar vonden de rest van de tijd. Slechts een half uurtje heeft ze gezeurd. En de DVD’s werden pas om 17u bovengehaald. Al teerde ze wel al van 2 uur voordien op onze belofte dat ze “straks TV mocht kijken”.

Een paar foto’s en een filmpje van de vakantie:

Jitse zwom voor het allereerst in een zwembad (vorige vakantie was het water véél te koud en kreeg ik haar er niet mee in). Het was dus de ook eerste keer dat ik met haar zwom. “Leuk hé!” (hoewel ik het NOG leuker vond toen ik haar uit dat zitje haalde en ik met haar kleine lijfje tegen mij aan door het water baadde.)

Meehelpen in den hof:

Met “Wifi” de hond:

Met de traktor rijden. Haar kempenroots komen naar boven:

Besjes plukken:

Papa geniet van zijn slapende dochter:

Er moesten dringend zwangere foto’s gemaakt worden (deed ik bij Jitse elke week en nu had ik er nog geen…!) Hier 25,5 weken ver:

Jitse over haar broer of zus gezwierd:

De omgeving was er super mooi. Een wandelingske aan ons verblijf:

Maar er waren ook netels. Zo kreeg Jitse voor het eerst een rood handje met héél veel witte stipjes…

En we leerden haar hoe een fototoestel werkt:

PS: kindjesvel verbrandt ook nog nà 5 uur ‘s avonds. De eerste dag totaal niet bij stil gestaan, gezien dat hier nog nooit eerder een probleem opleverde, waardoor Jitse al meteen met knalrode bovenrug, schoudertjes en borstkas rondliep. Een rotslechte mama voelde ik mij. We hebben ons lesje geleerd!

Deze zwangerschap laat ik mij begeleiden door een vroedvrouwenpraktijk. Niet omdat ik mijn gynaecoloog niet vertrouw, maar wel omdat ik de aanpak van een vroedvrouw toch net iets persoonlijker, rustiger en dus aangenamer vind. Ik hoop daarmee mijn bloeddruk ook onder controle te kunnen houden, want dat was met de zwangerschap van Jitse toch wel een klein probleempje. Ik werd altijd super zenuwachtig bij de gynaecoloog waardoor ik bij hem altijd een hoge bloeddruk had, waardoor hij dan weer dacht dat ik een lichte zwangerschapsvergiftiging had. Ik moest dus medicatie nemen en zou zelfs ingeleid worden, om iets wat ik (volgens mij) totaal niet had. Gelukkig beviel ik spontaan de dag voor het in gang gezet zou worden! Zo’n toestanden hoop ik deze keer dus te kunnen vermijden en ook vandaar: de vroedvrouw!

Tot nog toe gaat alles perfect. Niet al te veel last gehad de eerste maanden: zolang ik at werd ik niet misselijk, dus hebben we maar flink gegeten. Wel een periode dodelijk moe geweest, maar dat lijkt ook helemaal gepasseerd want ik voel mij top de laatste weken.

Ons baby’tje is super actief, net zoals Jitse was. Jitse was ‘s nachts wel rustiger en bewoog heel de dag door, deze keer word ik er ‘s nachts wel vaak wakker van. ‘t Zijn echt al harde stoempen, recht in mijn blaas (voetjes liggen momenteel naar beneden…). Maar uiteraard ben ik heel blij met een hyperactieve baby in mijn buik, want er is niets leuker dan het de hele tijd te kunnen voelen.

Vandaag hadden we de 20-weken echo, dus moesten we wel langs de vrouwendoktoor. Alles dik in orde: ons kindje groeit volledig zoals het hoort. Hij of zij heeft al zeker geen hazenlip of open rug en alle organen zagen er perfect in orde uit. Toch wel een hele opluchting dat het tot nu toe helemaal gezond is. Ons Jitske ging ook mee naar de baby kijken en ondanks haar enthousiasme vooraf, was ze welgeteld 2 seconden geïnteresseerd in de echo en begon toen te prullen aan de gynaecoloog zijn materiaal. Ze vertelde hem trots over t feit dat ze in de crèche op het potje pipi had gedaan en liet hem zien dat ze alleen op een stoel kon kruipen. Bij het doorgaan riep ze héél luid: “daaaaaaaag dokter!!!”

Sinds vandaag weten we ook het geslacht van ons tweede kindje, maar dat houden we weer voor onszelf!