Onze nieuwe badkamer is nog niet helemaal af, maar we konden niet meer wachten:
vandaag mocht Jitske voor het eerst in ons nieuwe grote bad.
Ze vond het héérlijk!
We hebben het water laten afkoelen tot 35° en toen vond ze het nog altijd geen tijd om eruit te komen. En toen we de stop eruit haalden en ze dus als een visje op het droge zat, wou ze er nòg niet uit! Groot drama dus bij het afdrogen. 
Deze woordjes leerde Jitse vorige maand:
* kwak
* dinke (drinken)
* tuutaa
* aap
* kaka (“eik kaka” om precies te zijn)
* pampe (pamper uiteraard)
* hatshie (als ze niest)
* appel
* hopakee
* muts
En we hoorden haar zelfs al “met twee woorden spreken”:
* Daaa papa
* hmmm lekke
* Tex ma! (Tex, in de mand!, tegen de hond van oma en bompa. Daarna krijgt ie een koeka)
Jitse kan ook al flink dierengeluiden nadoen. Ze kent een leeuw, een hond, een poes, een aap, een koe, een kip… en een trein. Ze doet dat op bevel en wij vinden dat KEI schattig.
Ze zingt héél graag liedjes, meestal murmelt ze zo wat mee, maar de klanken en melodie komen meestal toch al goed overeen.
Het gaat goed!!
Jitse is voortaan écht geen baby meer. Ze is groot. Haar kwebbel staat nooooooit stil, ze leest boeken, zit in de zetel en op stoeltjes. Ze doet ook nog maar één dutje per dag.
Sinds deze week eet Jitse ook alles en altijd helemaal alleen. Hulp wordt niet gewaardeerd. Integendeel. Als we haar bordje even terug goed willen zetten of de lepel goed in haar hand willen stoppen, wordt ze WOEST. Ze doet het alleen. Uiteraard staat haar fijne motoriek nog niet op punt, dus na haar eetmoment mag ik heel de vloer kuisen en kunnen haar kleren de was in. Maar toch, we zijn heel fier dat ze het al zo goed kan. En we hebben ook geen keuze meer natuurlijk, want ze eet NIET als wij haar proberen te voederen.
We vonden dat het dan ook stilaan tijd werd dat haar speelhoek hier thuis grondig veranderde. Voor een park en een speeldeken is ze echt te groot geworden. Dus verhuisden we alles naar de zolder, en kwamen er een tafeltje en stoeltjes in de plaats. En bakken waar ze elke dag al haar speelgoed uit kan rommelen.
Jitse ligt zonder enig vermoeden boven te slapen, dus we zijn héél benieuwd hoe ze zal reageren als ze straks beneden komt en haar nieuwe speelhoek ziet!!
Zo ziet het er nu uit:
Jitse haar nieuwe woordjes van de laatste maand:
* coco (choco)
* koekje
* neu (neus)
* Te (Tex, de hond van oma en bompa)
* bompa
* Bumba
* ho (hond)
* ja
* nee
* aai
* daa daa (mengeling van dada en daag)
* tut
* bal
* toe (van in “kast toe” en “boek toe”)
* ti ta (Tik Tak, of horloge)
* oei
* ootsj (oor)
Dat ging super!
Voor de vliegreis hadden we wat schrik, omdat zo’n kleintje toch niet beseft waar dat vreemde gevoel en die druk in de oren plots vandaan komt. Volledig onterecht, zo bleek toen Jitse begon te schateren bij het opstijgen. Anderhalf uur verplicht stilzitten op de schoot was wel wat moeilijker, maar al bij al viel het héél goed mee. De terugvlucht heeft ze slapend doorgebracht, (dankzij de borstvoeding!! 
) en was dus ook een meevaller.
Jitse genoot van al de aandacht van haar oma, bompa, tantes en nonkel. Ze had ook, net al ons, heel veel deugd van het mooie weer. Ik had héél graag met haar eens gezwommen, want dat hebben we nog nooit gedaan, maar daarvoor was het water in ons zwembad veel te koud. Ze was er met geen stokken in te krijgen!
We leefden ginder helemaal mee op het ritme van Jitse. Héél vroeg opstaan (meestal tussen 5 en 6), een klein ontbijtje, wat buiten spelen en de dauw al van de eetbank vegen voor het ontbijt van de familie die nog lekker lag te ronken, het zwembad proper maken, achter de poes aanhollen, uitgebreid mee ontbijten (boterhammen met choco voor Jitse) een lekker lang dutje (ons zon- en zwemmoment bij uitstek!), een uitstap, of als we daar geen zin in hadden bleven we gewoon in de tuin van ons huis spelen, lezen en zwemmen. We hebben écht geluierd en dat was helemaal wat we nodig hadden.
Jitse viel trouwens enorm in trek bij de Italianen. Overal waar we kwamen werd ze aangesproken, blijkbaar is zo’n blond kindje ginder nogal uitzonderlijk en vinden ze dat héééél mooi en schattig.
Spijtig dat het zo snel voorbij was, we hadden er alledrie gerust nog een paar weken langer willen blijven.
Voor herhaling vatbaar dus!!
Er is precies weeral een maand voorbij gevlogen. Een drukke maand, vandaar de stilte. Tijd voor wat nieuws!
Sinds haar eerste stapjes heeft Jitse een week of twee wat aangemodderd. Soms stapte ze enkele dagen achtereen helemaal niet, om dan ineens weer enkele meters af te leggen. Tot ze op een dag genoeg zelfvertrouwen had om er volledig voor te gaan. Ik denk dat het ondertussen 2 of 3 weken geleden is dat we haar nog hebben weten kruipen. Dat stappen gaat dus super vlot ondertussen, ze waagt zich af en toe zelfs al aan een loopje.
Hier zie je Jitse met haar tekening zwieren
Het is verbazingwekkend wat zo’n klein kind allemaal leert op enkele weken tijd. Jitse begrijpt echt al héél veel van wat we zeggen en kan ook al goed duidelijk maken wat ze wil met klanken en gebaren. Ze kan al zelf haar neusje snuiten, haar tandjes poetsen, met een lepeltje eten, een beetje kribbelen, … Allemaal nog vrij krakkemikkig natuurlijk, maar toch. We zijn onder de indruk.
Jitse is echt een kind van de technologie. Ze kan vlot overweg met afstandsbedieningen en gsm’s. Elke ochtend begint ze haar dag met filmpjes te bekijken en liedjes te luisteren op mijn gsm. Dat is onze enige manier om ondertussen rustig wakker te kunnen worden en nog wat te soezen terwijl ons madammeke zich amuseert. Wel een dure tactiek, want Jitse is echt zeer vlot en snel met de knopjes en stuurt, voor ik het doorheb meerdere berichtjes. Meestal zijn deze leeg, maar vorige week kreeg haar papa toch wel een mooie sms: “Zoen9″
Enniejweej, moest ‘s morgens vroeg je telefoon rinkelen, het kan wel eens ons meisje zijn. Ze heeft één van mijn collega’s zo al eens uit zijn bed gebeld.
Van twee lieve vrienden kreeg Jitse voor haar verjaardag nog een nieuwe knuffel. Een hondje op precies te zijn. Met een mandje erbij en een drinkbakje, alles uit stof. Het was liefde op het eerste gezicht, want nog geen uur later wou ze haar hondje mee in bed. Sindsdien zijn ze onafscheidelijk, echte knuffelvrienden. En als we zeggen: “Jitse, ik denk dat je hondje dorst heeft. Hij moet water drinken.”. Dan steekt Jitse de kop van haar hond in zijn drinkbak. Zéér schattig en amusant!
Samen met haar hondje kan ze heel goed slapen en dat vinden wij uiteraard ook héél tof. Normaal gezien moet ik nog één keer opstaan en soms slaapt ze zelfs helemaal door.
Of wacht. Nee, dat is al weer meer dan een week geleden allemaal. We staan tegenwoordig weer 4 keer op. Ze kreeg een verkoudheid. En ze zit met doorkomende kiezen. Vooral voor haar is het heel erg zielig. Het snot dat uit haar neus druipt en 4 dikke bulten in haar mond. Ah ja, die kiezen komen allemaal tegelijk he, kei handig! Maar het zal allemaal wel weer snel beteren.
Volgende week bijvoorbeeld, want dan zitten we lekker terug in t zonneke. Zondag vertrekken we namelijk met het vliegtuig naar Italië, onze eerste reis samen! Oma, Bompa, tante Caroline, nonkel jan en tante Mélanie gaan ook mee, dus Pieter en ik kunnen haar dan ook al eens uit handen geven en met ons tweetjes eens een uitstapje maken, uitslapen of onbezorgd aan t zwembad een boekske lezen. Aaaaaaaaah!!! Héérlijk!
Ter voorbereiding heeft Jitse al flink pasta leren eten:
Ciao amici!!!
Liefste Jitse
Vandaag word je één jaar!
Vorige week overpeinsde ik mijn eerste jaar als mama. Ik vatte het zo samen: de eerste 6 weken waren de hel. De rest van het jaar was héél zwaar. En toch ben ik nooit zo gelukkig geweest. Nooit eerder heb ik zo veel liefde gevoeld. Hoe hard je ons leven ook ondersteboven hebt gezet, hoe moe je ons ook maakt: jij bent ons allergrootste geluk. Dat staat vast.
Ondertussen ben je getransformeerd van een kleine hulpeloze baby naar een speels, actief en ondeugend kindje. Je kruipt, je staat alleen recht, soms zet je al eens een stapje en je babbelt véél. Soms babbel je zelfs in de taal die ook wij spreken. Je zegt dan bijvoorbeeld “mama”. Of “papa” Of “kek!” (kijk). Of “ba” (bal). Als je een hond ziet, blaf je: “uh uh”. Als je wil drinken zeg je iets als “diede”. Ooit waagde je het om “Bumba” volledig correct uit te spreken. Je zei ook als eens “Moetie” (Musti).
Je zegt vooral “mama”. Ik vind dat leuk. Zeker toen die ochtend, toen je bij ons in bed lag, toen ik mijn ogen open deed en je me lachend aankeek. Alsof je al minuuuuuten lang lag te wachten tot ik zou wakker worden. Dat was de mooiste “mama” die ik tot nog toe gehoord heb.
Sinds 2 weken slaap je ‘s nachts terug in je eigen bed. Je sliep namelijk weer bij ons, sinds je ziekenhuisverblijf. Maar je beweegt erg veel ‘s nachts en je ligt graag ruim. Je papa en ik slapen niet zo goed als we geregeld een mep van je krijgen en we niet meer met al onze lichaamsdelen in het bed kunnen. Daarom mag je voor 5 uur ‘s morgens niet meer bij ons slapen. Het feit dat je nog elke nacht één of twee keer wakker wordt, is vermoeiend genoeg. Zeker als je dan de slaap niet meer vindt en ons anderhalf uur wakker houdt.
Hopelijk ga je ergens in je tweede levensjaar beseffen dat het deugd kan doen om de hele nacht door te slapen. Dat het mogelijk is om 8 uur aan een stuk te slapen. Dat 5 uur geen uur is om op te staan en 6 uur eigenlijk ook niet.
Ik ga je nergens toe dwingen, dat werkt niet bij jou. Je weet namelijk erg goed wat je wil. En vooral wat je NIET wil. Je kan dan ook al zeer goed “nee” schudden. Dat doe je erg hard en wild en met veel overtuiging. Ik heb nog nooit iemand woordeloos zo hard NEE weten zeggen als jij.
Toch blijf je altijd schattig. Ook als je koppig bent. Ook als je “stout” bent. Hierdoor zit ik momenteel al met een gezagsprobleem. Als ik zeg dat je iets niet mag, dan stop je eventjes en blijft me dan lachend aankijken met de meest ondeugende blik EVER. Ik kan dan mijn serieuze mimiek niet aanhouden en schiet altijd in de lach. Waarop jij beslist dat het best OK is wat je deed en ga je maar verder keukenkasten uitladen, aan de knoppen van de muziekinstallatie draaien, aan je papa’s gitaar trekken, aan schoenzolen lekken, je hoofd in de droogkast steken, boeken kapotscheuren, eten op de grond gooien, …
Maar wees gerust, wij laten je geen rotverwend trutje worden, en ooit zal je dus nog wel ferm onder je voeten krijgen van ons. Zelfs al lach je dan al je tandjes bloot.
Over die tanden. Je hebt er mee af gezien. Wij ook. Ondertussen heb je al je snijtanden al, 8 tandjes dus. Elke tand hebben wij hier serieus weten aankomen, dus wij houden ons hart al vast voor de kiezen. Gebruik ze maar goed, die tanden van je, verslijt ze maar tegen dat ze gaan uit vallen en je weer een heel nieuw gebit krijgt. Dan brengt dat toch iets op he.
Je kan er momenteel al heel goed mee eten. ‘s Morgens eet je een boterhammetje en de korst is je favoriete stukje. Borstjes gegarandeerd! Je houdt ook ontzettend veel van aardbeien en vitabis. En van steentjes. En van houten blokken.
Voor je lievelingskost heb je geen tanden nodig. Je komt namelijk nog meermaals per dag/nacht lekker aan mijn borst drinken. Dit blijft ons knuffelmomentje. Je kijkt dan recht in mijn ogen en probeert drinkend wat te brabbelen. Ik fluister dan hoeveel ik van je houd. En we lachen naar elkaar.
Sinds een paar maanden kom je ook gewoon knuffelen met ons, dat vind ik zo ongelooflijk hééééérlijk! Je pakt ons stevig vast en legt je hoofdje in onze nek. Je geeft ook kusjes. Handkusjes ook trouwens. Dan klop je met je beide handen in je eigen gezicht en zeg je “mwe!” terwijl je je armpjes terug uitstrekt. Ik denk dat het concept je nog niet helemaal duidelijk is.
Maar toch flink hoor Jitse! Je bent altijd heel flink eigenlijk. Ik heb je bijvoorbeeld nog nooit huilend moeten achterlaten in de crèche. Als we nog maar aan de deur staan begin je al te lachen van plezier. Ik moet je tegenhouden om je trui en schoentjes uit te doen, je zou zo uit mijn armen springen om al te gaan spelen. Als ik je dan nog een kusje geef en naar je zwaai kijk je al lang niet meer om. Dat doet me eigenlijk veel deugd. Ik vind het fijn dat jij het zo fijn hebt daar.
Ik ben dan voornamelijk trots op jou. Trots omdat je gerust en graag een dagje uit gaat spelen zonder je mama en papa. Trots omdat die immer vrolijke meid mijn dochter is.
Je hebt veel geleerd, Jitske, op zo’n jaar tijd. En wij ook. Maar eigenlijk ben je nog steeds dezelfde als op dag één. En wij houden nog altijd minstens even veel van jou als toen. We kunnen nog altijd eindeloos naar je blijven kijken. Je bent ons bolletje geluk.
We wensen je gigantisch veel plezier, gezelligheid en ontdekkingen toe voor je tweede jaar!
kusjes,
mama.
Toch wel even het vermelden waard: Jitse heeft vandaag haar allereerste stapjes gezet, helemaal alleen.
Het zat er al heel lang aan te komen: op 7 maanden begon ze zich op te trekken en rond te stappen aan de meubels en nu liep ze al een hele tijd vlotjes met duwwagentjes en stond ook soms al (per ongeluk) eventjes alleen.
Vandaag, totààl onverwacht en uit het niets, stapte ze van aan de salontafel naar haar papa. Het moeten zo’n 4 stapjes geweest zijn. Pieter riep uit: GIJ STAPT, GIJ STAPT ALLEEN!
Jitse glunderde, zo fier dat ze was! En wij zijn uiteraard mega, méga trots op haar.
Daarna is ze nog een keertje helemaal alleen gaan rechtstaan, zette een stapje en viel pardoes omver op haar hoofd. Ze vond dat hi-la-risch. Hierna was ze zo dolgedraaid en wild van enthousiasme dat het haar niet meer lukte om recht te blijven.
Nog veel oefenen dus, maar…. de eerste stapjes zijn gezet!
Jitse heeft de schattigste en ook de vettigste lach die ik ken. Daarom speel ik haar lievelingsspelletjes eindeloos mee, zoals gooien met het balletje… dat wordt ze noooooit beu.
